Jæja, ætli þetta sé ekki síðasta bloggið mitt hérna frá Guatemala.. Í fyrramálið fer ég til höfuðborgarinnar og þarf að vera mætt á flugvöllinn klukkan 12 og flugvélin fer svo klukkan 3, milli lendum í San Salvador og lendi svo í New York klukkan hálf 11 um kvöldið og þar verða mamma, María frænka og Margrét Erla að bíða eftir mér!  Svo lendum við snemma 6.apríl í Keflavík..  Ég er rosalega spennt yfir því að vera að koma heim en í leiðinni alveg ótrúlega leið að fara frá öllum hérna og þessu fallega landi.  Of mikið af tilfinningum í mér þessa dagana og ég á oft erfitt með að halda aftur tárunum, sem eru bæði gleði og leiðar tár.

Ég er svo ótrúlega ánægð með að hafa farið út.  Ég er búin að læra svo ótrúlega margt og sjá svo margt sem að ég hélt að ég myndi aldrei gera í lífinu. En vá, ég ætla ekki að kæfa ykkur í einhverri væmni svo að ég ætla að segja ykkur bara smá frá síðustu dögunum mínum hérna.

Allavega, daginn eftir að ég bloggaði síðasta bloggið þurftum við að bruna til Reu því að Jose Juan veiktist aftur og var sendur með þyrlu til Guate og Mendy fór með svo að við fórum og pössuðum strákana.. Þar eyddum við 2 nóttum sem var rosa fínt því að ég nýt þess mjög mikið að vera með þessum yndislegu strákum!  Svo á leiðinni heim tókum við stutt stopp til að ná í eitthvað og við húsið var ósnert mangotré svo að ég tók mig til og hentu nokkrum í poka..  Þegar ég taldi þau svo heim voru þau 105! haha.  Vá hvað ég á eftir að sakna þess að geta bara farið og týnt ávexti af trjánum..  Ég fer líka reglulega upp á þak og teygi mig yfir í garðinn hjá nágrannanum því að hann er með svo góð mangó en er aldrei þar svo að þau fara bara til spillis.

 



Fimmtudaginn 19.mars spilaði ég svo minn síðasta leik með fótboltaliðinu.  Kom lið frá Honduras að spila við okkur og fullt af fólki á vellinum því að það var hátíð í bænum þennan daginn.  Við unnum 4-2 og skoraði ég 2 mörk og kvaddi því með stæl.  Leiknum var lýst og rosa stemmari, reyndar vissi kallinn ekki nöfnin á neinum nema mér.. Svo eftir leikinn hélt hann svaka ræðu um mig og hvað ég væri búin að gera fyrir liðið og allan bæinn og hvað öllum þætti vænt um mig hérna, haha.  Ég veit EKKERT hver þessi kall er.  Svo klöppuðu allir fyrir mér.

Vá, eitt sem að ég mundi allt í einu eftir núna en hef alltaf gleymt að nefna í blogginu mínu.. Það er alltaf verið að kalla á mig á götunum hérna, stundum með nafni þó svo að ég þekki ekki fólkið eða þá einhver fögur orð og ástartjáningar.  En það sem er best við það er að það er ekki bara kallað á mig heldur er oft kallað á Marisu líka og sagt "suegra" sem að þýðir "tengdamamma". Haha, mér finnst það frekar fyndið.  Um daginn var hún líka að skutla mér á æfingu og á leiðinni kölluðu einhverjar stelpur á mig og sögðu mér að ég væri sæt.. Svo þegar Marisa var á leiðinni aftur heim spurðu þær hana hvort að hún ætti syni líka hehe. 

En já, á föstudeginum eftir leikinn fór ég til Guate með Marisu og hún fór með mig á markaðinn í miðbænum, sem er ekkert smá stór og það er hægt að kaupa ALLT þar.  Svo fórum við að gellast, klipptum á okkur hárið og svona og svo kom Xime að sækja mig og ég fór með henni heim en Marisa fór aftur til El Puerto.  Eyddi helginni hjá fjölskyldunni þar, fórum út á lífið á föstudeginum, chilluðum bara heima á laugardeginum og fórum svo í bíó um kvöldið allur vinahópurinn og á sunnudeginum fórum við á munaðarleysingjahæli að leika við krakkana þar.  Vá, þau voru öll svo krúttleg og hengu alveg utan í mér.  Við fórum með þau út í svona almenningsgarð, spiluðum fótbolta og lékum okkur á rólóvellinum..  Alveg æðislegt að umgangast þessa krakka og þau voru svo glöð.  Mig langaði helst til þess að taka nokkur með mér heim.
Ég fór svo í mitt síðasta skipti í háskólann með stelpunum og kvaddi alla þar, fór á tennis æfingu með Xime sem var ótrúlega gaman og ég kom sjálfri mér mjög á óvart.  Svo á þriðjudeginum fórum við vinahópurinn í GoCars sem var ótrúlega gaman, fórum svo heim til eins vinar míns, pöntuðum pítsu og spiluðum Rock Band.  Á miðvikudeginum fór ég svo til baka til el Puerto.




Síðasta föstudag buðum við svo öllum fótboltastelpunum heim.  Þær mættu klukkan 9 um morguninn og við spjölluðum og fórum svo á ströndina að spila fótbolta og synda í sjónum og komum svo aftur heim, lékum okkur í sundlauginni og grilluðum.  Við spjölluðum svo til svona 4 en þá þurftu þær allar að fara.  Þetta var alveg frábær dagur og var ömurlegt að kveðja þær, sérstaklega þar sem að þær eiga ekki tölvur og notast ekki við internet svo að ég veit ekki hvort eða hvenær ég á eftir að heyra frá þeim eða sjá þær aftur..  Elsku þjálfarinn minn punktaði þó niður íslenska númerið mitt og heimilisfang og allt og sagðist ætla að hringja í mig 10.apríl þegar ég væri komin til Íslands til að heyra í mér og athuga hvort að ég hafi ekki komist heil á leiðarenda.  Ég ætla samt að vera á undan honum því að það er rosalega dýrt að hringja og ég veit að hann á voðalega litla peninga.  Mér fannst ekkert smá erfitt að kveðja hann, við erum rosa miklir vinir og mér þykir ótrúlega vænt um þennan mann!



Þarna voru reyndar flestar farnar.

Á laugardeginum komu svo gestir í hádegismat og nokkrir ú fjölskyldunni komu í heimsókn til þess að kveðja mig.  Um kvöldið komu svo vinir mínir úr höfuðborginni og fjölskyldan sem að ég var hjá þar.  Um morguninn var reyndar rosalegt drama í gangi, eins og alltaf hérna í Rómönsku Ameríku.. Planið var að við myndum öll vera í húsi frænku vinar míns en þegar kom að því að kaupa í matinn til að taka með vildi einn vinur minn endilega kaupa kjöt og allan pakkann en við hin vildum bara kaupa brauð og egg og eitthvað ódýrt en ekki vera að blæða í kjöt.  Jose, vinur minn, varð þá eitthvað sár og sagði að fyrst að við vildum ekki kaupa kjöt væri bara betra að við myndum ekkert fara haha..  fáránlegt!  Marisa og Coco vildu alls ekki fá þau öll hingað heim því að dóttir þjónustustúlkunar var með lifrabólgu og hafði ekki komið síðustu daga.. Fólk er svo ótrúlega ósjálfbjarga án þjónustufólks hérna, það er alveg rosalegt.. Við enduðum því á því að skipta okkur upp, Xime og Pao, "systur" mínar, gistu hjá mér en hinir krakkarnir í öðru húsi rétt hjá en Jose, kjötkallinn var bara í fýlu heima hjá sér hehe.  Við borðuðum rosa góðan mat um kvöldið og fórum svo í afmælisveislu til vinkonu eins vinar míns.  Fjölskyldan hennar er víst ein af þeim ríkustu í Guatemala og það fór sér sko ekkert leynt!  Tók á móti okkur þetta RISA hús, sem líktist reyndar höll, og sjúklega stór garður með ÖLLU.. þar var minigolf, fótboltavöllur, körfuboltavöllur og risa sundlaug og það besta var að við sundlaugina var rennibraut og það ekkert lítil sko!  Áttum frábært kvöld þarna öll saman en var mjög rólegt partý og ekki mjög mikið af fólki.  Er ekki frá því að þjónustu fólkið hafi verið fleira!



Á sunnudeginum fórum við svo saman á ströndina, syntum í sjónum og byggðum sandkastala.  Svo komu nokkrir vinir úr háskólanum með brimbretti og við fengum að prófa..  Vá, það var svo gaman!  Ég reyndi reyndar ekki að stenda á brettinu heldur lá bara á mallanum en það var geggjað..  Ætla klárlega að læra einn daginn.  Okkur var svo boðið í hádegismat hjá ríkisbubbunum, borðuðum góðan mat og lékum okkur í rennibrautinni. 





Svo þegar við komum aftur heim fengum við okkur kókoshnetur og spjölluðum saman og svo tók við tilfinningarþrungin kveðjustund. :/  Ég HATA að kveðja, í alvöru.. Það er það versta sem að ég veit.  Og ennþá verra því að ég veit ekkert hvenær ég kem aftur, ég er samt 100% viss um að koma aftur hingað eins fljótt og ég get.


Vinahópurinn


Fjölskyldan sem ég var hjá í höfuðborginni, vantar reyndar eina dótturina.

Í fór ég með Marisu á markaðinn og þar hittum við Claudiu vinkonu mína úr fótboltanum.. Hún var svo rosalega svekkt yfir því að hafa ekki komist í kveðjuveisluna mína á föstudeginum svo að við buðum henni bara með okkur heim og elduðum saman rosa góðan hádegismat og spiluðum og höfðum gaman. :)  Svo seinni partinn komu Jose Juan, Mendy og strákarnir og við fórum niður á strönd og svo í sundlaugina að leika..  Ég þurfti svo að kveðja þau í dag en Esteban sagðist ætla að heimsækja mig á laugardaginn til Íslands og fara svo til baka á mánudeginum hehe.. Hann er svo mikill snúlli. 

Í dag er ég svo búin að vera að rembast við að pakka og það er bara allt að hefjast held ég..  Ég og Marisa erum rosa góðar í þessu saman, vigtuðum meira að segja töskurnar og fylltum þær eins mikið og við gátum.  Ég hugsa að ég þurfi samt að borga slatta í yfirvigt því að ég á ennþá eftir að pakka smá dóti en ætla að reyna mitt besta til að smjaðra mig úr því.. Það tókst allavega á Ítalíu á leiðinni hingað!

En jæja, ég ætla að fara að leggja lokahönd á pökkunina og fara svo að sofa. 
Sé ykkur öll eftir nokkra daga!!

Vá, ég hef frá svo miklu að segja núna.. Ætla að reyna að koma því öllu frá mér.

Ferðalagið var í einu orði sagt frábært!  Löggðum af stað klukkan 7 um morguninn miðvikudaginn 4.mars.  Fyrsta stoppið var gert í Zacapa, en sá bær er þekktur fyrir glæpi og fíkniefni..  Þar borðuðum við hádegismat á krúttlegu veitingarhúsi og keyrðum svo að fallegu vatni þar rétt hjá sem minnir helst á bláa lónið, allavega lyktin, og þar er einmitt hægt að baða sig. 


Ég og Marisa við vatnið

Um klukkan 4 vorum við svo komin að Rio Dulce en ákváðum að stoppa ekki þar eins og planið var af því að veðrið var ekkert sérstakt (þá erum við að tala um svona 20 stiga hita og ský á himni) og keyrðum því alla leiðina til Tikal..  Við komum svo þangað um kvöldmatarleytið, dauðþreytt eftir 12 tíma keyrslu (ekki það að ég hafi ekki sofið næstum alla leiðina), fundum okkur hótel inni í garðinum og fórum snemma að sofa.  Við vöknuðum svo hress klukkan 5, hentum okkur í föt og hlupum út í frumskóg í myrkrinu ásamt leiðsögumanni og bandarískum hjónum.  Garðurinn opnar ekki fyrr en klukkan 6 en leiðsögumaðurinn laumaði okkur inn fyrr.  Á leiðinni í gegnum frumskóginn heyrðum við hin ótrúlegustu hljóð þegar dýrin voru að vakna og þar ber hæst að nefna litlu apana sem að hljóma eins og risa ljón!  En svo illa vildi til að Marisa hrasaði um stein og beint fram fyrir sig og meiddi sig í tánni.  Við klifruðum upp á hæstu indíána rústina, 65 metrar ef ég man rétt, og horfðum á sólarupprásina með útsýni yfir allan skóginn..  Þetta var ótrúleg stund og við vorum líka eina fólkið þarna því að garðurinn var ekki ennþá búinn að opna.



Við fórum svo og borðuðum morgunmat eftir smá túr í skóginum en eftir mat og sturtu skelltum við Coco okkur í annan túr með öðrum leiðsögumanni en Marisa chillaði heima á hótelinu því að hún passaði ekki lengur í skóinn sinn útaf því að táin var orðin þreföld og hún gat varla labbað.  Við eyddum svo nokkrum klukkutímum í að spóka okkur um garðinn en það var ekkert eins og um morguninn því að það var mikið af ferðamönnum.  Ég lærði samt alveg helling um Maya-indíánanna og lærði að telja og reikna eins og þeir, sem var mjög fróðlegt.  Ég sá líka helling af krúttlegum dýrum.  Við Coco skelltum okkur svo í Canopy í frumskóginum sem var ekkert smá gaman en þá er maður festur í ólar og ólarnar festar við svona línu og svo rennir maður sér yfir á næsta pall.

Ég og Coco við eina rústina.


Á leiðinni í canopy.


Ég með snillingunum sem að leiddu okkur í gegnum Canopyið.

Eftir Canopyið fórum við svo á annað hótel en á leiðinni stoppuðum við í einhverri búð og þar hitti ég hóp af krúttlegum krökkum sem voru að selja hluti út á götunni og endaði á því að kaupa 8 lyklakippur, því ekki gat ég neitað þessum krúttlegu andlitum og ekki gat ég skilið neinn útundan hehe.  Við fórum svo á hótelið sem var við stöðuvatn rétt hjá Tikal.  Það var ótrúlega fínt hótel og við fengum eðal þjónustu, kom alltaf bíll og keyrði okkur útum allt því að Marisa átti mjög erfitt með það að labba ennþá.  Við eyddum svo kvöldinu í heitapottinum, með pina colada og að njóta yndislega umhverfisins.


Risa sæti á hótelinu.

Daginn eftir vöknuðum við svo snemma, skelltum í okkur morgunmat og löggðum af stað til baka til Rio Dulce.  Þegar við vorum búin að keyra í svona 2 mínútur byrjaði að hellirigna en svo tók á móti okkur sól og hiti í Rio Dulce svo að við hefðum ekki getað verið heppnari með veður.  Við leigðum okkur svo lítin bát og stýristrák og byrjuðum á því að fara með dótið okkar á hótelið sem þurfti að sigla að.


Hótel herbergið okkar.


Ég og Marisa á bátnum



Síðan sigldum við um vatnið og nutum þessarar náttúruperlu.  Eftir svona klukkutíma siglingu komum við svo að bæ sem að heitir Livingston.  Þar búa eiginlega bara svertingjar og er menningin þar svolítið frábrugðin guatemalískri menningu og þau tala annað tungumál, konurnar eitt og karlarnir annað, en þau eru samt það lík að þau skilja alveg hvort annað og auðvitað kunna allir spænsku þar líka.  Spánverjarnir voru að flytja inn þræla frá Afríku en skipið sökk og einhverjir þrælar komust lífs af og settust þarna að.  Það er einungis hægt að komast þangað með skipi.  Á höfninni tóku á móti okkur tvær stelpur sem spurðu mig hvort að ég vildi ekki fléttur og ekki gat ég neitað þeim enda fer engin til Livingston án þess að fá sér fléttur..  Ég var samt hræðileg með þessar fléttur og fengu þær að fjúka strax daginn eftir!  Bærinn var fullur af lífi, tónlist og fólk að dansa á götunum en einnig mikið af túristum.  Kom líka einhver kall til mín og byrjaði að spjalla við mig en svo tók ég eftir því að hann væri ber að neðan svo að ég var ekki lengi að hlaupa í burtu.. Við spókuðum okkur um í smá tíma þarna á aðalgötunni en héldum svo siglingunni áfram og böðuðum okkur svo í vatninu með fiskunum þar sem að það er heitt.


Ég að fá mér ljótar fléttur.


Coco, ég og Marisa að baða okkur í Rio Dulce.

Næsta dag fórum við svo á stað sem er kallaður El paraiso eða Paradísin en þar er foss með heitu vatni inni í frumskóginum. Staðurinn ber svo sannarlega nafn með rentu.  Ég lýsti því yfir að þarna vildi ég búa og Coco og Marisa hlóu eins og þau ættu lífið að leysa því það var einmitt það sama og mamma mín sagði þegar hún kom þangað fyrir 13 árum.  Í ánni var svo fullt af indíánastelpum að þrífa fötin sín.  Við stoppuðum bara stutt og keyrðum svo aftur heim til El puerto með smá höfuðborgar stoppi.


Indíánastelpur að þvo föt í ánni.


El paraiso.

Strax daginn eftir brunuðum við svo til Reu af því að Jose Juan, bróðir minn, veiktist og þurfti að fara í aðgerð.  Komum svo heim aftur daginn eftir þegar hann var kominn heim á spítalanum og farið að líða betur.  Á fimmtudaginn héldu svo þjálfarinn minn og stelpurnar í liðinu kveðjuveislu fyrir mig.  Hittumst klukkan 8 um morguninn og fórum allar saman á stað rétt fyrir utan bæinn þar sem er sundlaug, fótboltavöllur og fleiri vellir til þess að iðka aðrar íþróttir.  Á leiðinni þangað hringdi Marisa í mig og sagði mér að Jose Juan hefði veikst aftur og þau þyrftu að fara til hans.  Þau töluðu svo við eina vinkonu mína úr liðini og spurðu hvort að ég mætti nokkuð gista hjá henni og fara með henni í vinnuna daginn eftir því að Steinunn var að koma með skipinu sem að hún vinnur á og Chata, vinkona mín sem að ég gisti hjá, vinnur einmitt í búð á höfninni.  Hún sagði að það væri ekkert mál og stuttu seinna komu Marisa og Coco með föt og dót fyrir mig.  Við áttum saman æðislegan dag, spiluðum fótbolta, lékum okkur í sundlauginni og borðuðum góðan mat og mango beint af trjánum. 





Um 5 leytið fóru svo allir heim en ég og Chata vorum eftir því að maðurinn hennar var að fara að spila á einhverju móti þarna á vellinum svo að við horfðum á það og keyrðum svo heim á mótorhjólinu hennar.  Ég bjóst við ágætis húsi því að hún og maðurinn hennar eru ágætlega vel stæð miðað við hinar stelpurnar í liðinu mínu, eru með ágætis vinnur og eiga sitthvort mótorhjólið.  Við byrjuðum á því að opna hliðið á húsinu sem að var bara laus bárujárnsplata og þar gengum við inn í garðinn sem að var bara mold og þar voru hin ýmsu dýr á vappi, hænur, hanar, hundur og köttur.  Svo fyrir innan voru páfagaukar og litlir kettlingar.  Í húsinu voru 2 svefnherbergi, lítil stofa og lítið eldhús.  Veggirnir voru ómálaðir, gólfið bara steypa og loftið var bara ein bárujárnsplata löggð ofan á veggina.  Áður voru þau bara með eldhúsið og eitt herbergið þar sem að þau voru 4, hún, maðurinn hennar og 2 yngstu strákarnir hennar, en hún á 2 önnur börn sem að búa hjá mömmu hennar núna, en nýlega bættu þau við öðru herbergi og stofu sem á víst að vera alveg meiriháttar lúxus. Ég kom mér svo fyrir í herbergi strákana hennar og ætlaði svo að skella mér í sturtu en Chata sagði mér að bíða aðeins því að hún þyrfti að fylla á.  Svo leiddi hún mig út í garð og út í eitthvað dimmt skúmaskot þar sem að beið mín bali með minni bala til þess að ausa upp úr þeim stór.  Þetta var sturtan þeirra, þau hafa ekkert rennandi vatn.  Ég baðaði mig þó eftir bestu getu þarna í myrkrinu og þegar ég kom aftur inn var hún að elda.  Við settumst svo til borðs stuttu seinna og í matinn voru egg og baunir sem að er borðað í næstum hvert mál hjá efna minni fjölskyldum.  Ég seilaðist svo eftir hnífapörum en á borðinu voru engin og þegar ég leit í kringum mig voru allir byrjaðir að borða og það með höndunum en á heimilinu voru engin hnífapör enda alveg óþörf þegar maður getur notað guðsgafflana.  Ég lét því vaða og hafði bara gaman af.  Chata borðaði upp úr pottinum því að einungis voru 4 diskar til á heimilinu.  Eftir matinn lék ég svo við strákana hennar sem eru sætasti í heiminum og þeir sýndu mér allt dótið sitt og heimanámið sitt.  Svo sýndu þeir mér líka 4 kettlinga, 12 daga gamla, og við lékum við þá á rúminu sem að ég svaf í.  Svo var kominn háttatími og ég hreiðraði um mig í rúminu en átti erfitt með að sofna útaf miklum látum af götunni, mjálmandi kettlingunum sem að búa undir skápnum í herberginu sem að ég svaf í og svo var mikið af moskítóflugum að bíta mig og suða í eyrun á mér.  Ég hrökk svo upp um miðja nótt þegar ég heyrði í byssum ekki svo langt í burtu.. Það róaði mig svo sannarlega ekki og ég fór að ímynda mér hina ótrúlegustu hluti og var búin að ákveða mér felustað ef að einhver myndi ráðast inn í húsið.. Ég er ennþá með fasta mynd í höfðinu af líki sem að ég sá á götunni um daginn þegar ég og Marisa vorum að keyra til Antigua en sá maður hafði einmitt verið skotinn til bana.


Strákarnir með kisulingana.

Ég vaknaði svo daginn eftir klukkan 5 því að Chata þurfti að fara í vinnuna og ég að fara að hitta Steinunni.  Ég var ekki bara þreytt heldur öll úti í útbrotum og moskítóbitum en lét það ekki á mig fá og við brunuðum út á höfn á mótorhjólinu hennar.  Ég var ekki með símanúmerið hjá Steinunni og síminn minn batteríislaus svo að hún gat ekki hringt í mig og ég mátti ekki fara upp á skipið til hennar nema að hún myndi koma að ná í mig.  Chata þekkti einhvern karl með sambönd svo að hann fór í það að leita uppi Steinunni fyrir mig en stuttu eftir að hann fór í málið þá fann ég hana á markaðnum þarna í höfninni.  Ekkert smá gaman að sjá hana, en ótrúlega skrítið og erfitt að tala íslensku hehe.  Hún ætlaði svo að sýna mér skipið sem að hún vinnur á og heimilið hennar fyrir næstu 9 mánuði en ég hafði gleymt vegabréfinu mínu og ég mátti ekki fara upp í skipið án þess.  Annar vinur Chötu skutlaði mér því heim til að ná í það á meðan Steinunn beið en við lentum í svaka traffík útaf einhverri skrúðgöngu í bænum og vorum rúman klukkutíma á leiðinni.  Gaman líka að segja frá því að þegar við komum inn í bíl tók karlinn fram byssu sem að hann hafi verið að fela undir mottunni og lagði hana við hliðina á mér eins og ekkert væri sjálfsagðara og sagði svo "ég geymi hana alltaf þarna svo að henni verði ekki stolið"..  Ég varð ekkert smá óróleg og fannst brjálað að hugsa útí það að ég sæti í bíl með bláókunnugum manni sem er með byssu innan seilingar og ég með batteríslausan síma.  Ég lifði þessa bílferð þó af og karlinn var hinn fínasti þegar ég kynntist honum aðeins betur.  þegar ég kom svo til baka var Steinunn einmitt farin á fund svo að ég var búin að týna henni aftur.  Eftir svona klukkutíma bið smyglaði karlinn sem að hafði verið að hjálpa mér að leita að Steinunni um morguninn inn á skipið og þá loksins fann ég hana.  Hún sýndi mér svo skipið, sem er ekkert smá flott, borðuðum saman, skoðuðum markaðinn og fórum svo heim til mín í smá stund en við höfðum lítin tíma svo að ég rétt sýndi henni húsið og svo fórum við aftur til baka og kvöddumst.  Marisa og Coco komu svo stuttu seinna, við horfðum á skipið sigla úr höfn og fórum heim.  Ég sýni þeim svo útbrotin sem að ég hafði nælt mér í og þá kom í ljós að þau væru eftir flær sem að höfðu verið í rúminu sem að ég svaf í, mjög líkalega eftir kettlingana.

Í dag svaf ég svo til hálf 10 og var varla talað um annað í dag á heimilinu en fólki hérna finnst það nú bara vera að sofa af sér allan daginn.  Ég er reyndar alveg orðin vön því að vakna um 7-8 þó svo að ég þurfi ekki að mæta í skóla eða vinnu.  Svo seinnipartinn komu Barbara, frænka mín, og krakkarnir hennar í heimsókn og við héldum smá afmælisveislu fyrir Michelle, borðuðum köku sem að ég bakaði í morgun og lékum okkur í sundlauginni.  Þau eru svo krúttleg.

Á morgun er svo annað afmælisteiti fyrir vin Cocos og ætla hann og konan hans að koma í mat.  Öðrum vini þeirra og fjölskyldu var líka boðið en hann vildi ekki láta sjá sig af því að Marisa og Coco komu ekki í afmælið hans útaf því að það var verið að skíra barnabarnið þeirra sama dag.  Þetta er gott dæmi um dramað sem ríkir hérna í Rómönsku Ameríku..  Hljóma eins og 5 ára krakkar.

Jæja, ég ætla að fara að sofa svo að ég sofi ekki annan dag af mér á morgun!
Vona að einhver nenni að lesa þetta allt, hehe. :)

Tíminn líður svo hratt, eiginlega bara of hratt.. Finnst ég nýbúin að skrifa færslu en svo er liðin tæpur mánuður síðan.

Elsku frændi minn lést í febrúar og það er búið að vera alveg rosalega erfitt að vera í burtu frá allri fjölskyldunni.  Fyrsta skipti sem að mér hefur liðið illa á meðan að ég er hérna úti..  En ég á frábært fólk að hérna og það hjálpaði mér mikið.

Ég ákvað að fara aftur á ströndina og eyða svolitlum tíma með Marisu og Coco því að það er svo rosalega stutt eftir af dvölinni minni hérna.  Gott að slappa af aftur með þeim í sólinni..  Nýt þess alveg í botn núna því að ég hugsa að það verði eitt af því sem að ég á eftir að sakna mest þegar ég er komin aftur heim í vinnu, skóla og stress.  Ég er samt alls ekki búin að vera eirðarlaus hérna núna.  Búið að vera mikið af gestum og ég búin að hafa nóg fyrir stafni og mætti auðvitað á fótboltaæfingar, var búin að sakna þess rosalega..

Um daginn fórum við Marisa á samkomu þar sem að konur úr þorpinu koma saman til að spjalla og gera eitthvað skemmtilegt saman og fá smá tilbreytingu frá húshaldinu.  Marisa var beðin um að koma og kenna þeim að elda eitthvað gott svo að ég ákvað bara að skella mér með.  Við bjuggum til sælgæti úr appelsínubörk, rosalega gott og áttum notalega stund saman.



Í síðustu viku gerðum við okkur glaðan dag og skelltum okkur til Antigua bara við tvær.  Kíktum þar í búðir og á markaðinn og ég keypti nokkrar gjafir.. Svo komum við okkur vel fyrir á kósý kaffihúsi og spjölluðum og keyrðum svo aftur heim seinni partinn.

Síðustu helgi fór ég svo í ferðalag með fótboltaliðinu mínu.  Vaknaði klukkan hálf 4 á laugardagsmorguninn því að við fórum af stað klukkan hálf 5.  Stefnan var tekin á bæ sem heitir Esquipulas og er í svona 6 klst keyrslu frá Puerto San José.  Við fórum í lítilli rútu og sátum límdar saman alla leiðina því að við vorum fleiri en rútan var ætluð fyrir og vorum með náladofa í öllum líkamanum þegar við loksins komum á áfangastað.  Við fórum svo beint á hótelið sem að þjálfarinn minn hafði pantað fyrir okkur.. Við vorum settar saman fjórar í þriggjamanna herbergi, til þess að það yrði sem ódýrast, þar sem einungis voru þrjú rúm og eitt náttborð og borguðum fyrir það Q30 sem að eru svona 450kr.  Nokkrar sem að höfðu meira á milli handanna splæstu þó í herbergi með fjórum rúmum, loftræstingu og sjónvarpi en ég lét mér nægja að vera með hinum í ódýrara herbergi því að mér fannst annað vera dónalegt.  Þær voru líka rosa glaðar og þökkuðu mér fyrir að vera ekki of góð með mig eins og hinar sem að voru sko ekkert að láta lítið fara fyrir því að þær væru sko með sjónvarp og allt..  Herbergið okkar var frekar óhreint og blettir í lökunum og klósettin og sturturnar ennþá verri og auðvitað tilheyrandi pöddur og kakkalakkar meðfylgjandi en engin af stelpunum kvartaði svo að ég lét ekki í mér heyrast og lét mig hafa það en kom reyndar með hrein lök að heiman.  Fyrri daginn notuðum við bara í það að labba um bæinn, skoða kirkjuna sem að er rosa fræg, kíkja á markaðinn og fórum svo í sund.  Fyrstu máltíðina borðuðum við á veitingarhúsi, sem er samt heimili og þar er seldur heimatilbúinn matur.  Svona veitingastaðir eru mjög algengir í Guatemala.  Þar fengum við dýrindis máltið, kjúkling, salat, hrísgrjón og drykk og borguðum einungis Q18 fyrir, sem gera svona 270kr en það þótti stelpunum of dýrt svo að við borðuðum bara egg og baunir heima hjá vinkonu þjálfarans það sem eftir var af ferðinni.  Ég svaf lítið sem ekkert þessa nóttina vegna mikils hita því að við lágum 4 þétt saman í 3 rúmum, engin loftræsting og herbergið ekki mikið stærra en 4 fermetrar. Ekki bætti úr því að herbergið okkar var alveg við götuna og því mikil læti.  Ég hugsaði með mér að ég gæti nú alveg lifað af eina nótt í þessu ástandi og var bara þakklát fyrir að lifa ekki við svona aðstæður og finnast þessi óhreinindi eðlileg.  Ég vaknaði svo klukkan hálf 6 næsta morgun við rosaleg læti og allir farnir á fætur en þar sem að það er óguðlegur tími fyrir mig breyddi ég bara lakið yfir hausinn og reyndi að halda áfram að sofa en stuttu seinna var ég vakin af vinkonu minni sem fannst alveg fáránlegt að ég væri ennþá sofandi, enda löngu kominn dagur!  Um 9 fórum við svo að gera okkur til og klæða okkur í búningana, en við vorum einmitt að fá nýja búninga frá líkamsræktinni, rosa flotta bleika og svarta og erum við núna komnar með 4.  Þeir gáfu okkur líka polo-boli til þess að nota dagsdaglega, aðra boli til þess að nota á æfingum og vesti.. Allt rosalega bleikt og fínt.  Við vorum svo komnar upp á völl um hálf 10 og byrjuðum strax að hita upp því að leikurinn átti að byrja klukkan 10.  Eftir 2 og hálfs klukkutíma upphitun var liðið ekki ennþá komið og við farnar að huga að heimferð en svo reddaði vinkona þjálfarans öðru liði svo að þetta yrði ekki bara ein stór fýluferð.  Þetta er rosalega Guatemalískt atvik, það veit engin hvað stundvísi er hérna og það fer alveg svakalega í taugarnar á mér stundum.  Við unnum 2-0 og komum heim hæst ánægðar eftir skemmtilega ferð.


Selección feminina del Puerto San José


fína herbergið okkar


klósettin og sturturnar.. borðið þarna til vinstri er móttakan.

Þó svo að ég hafi hitt þessar stelpur nánast á hverju degi í nokkra mánuði fékk ég að kynnast þeim mikið betur í þessari ferð og þá sérstaklega stelpunum sem að ég deildi herbergi með.  Ein þeirra sagði mér frá vinnunni sinni, en hún vinnur við að búa til tortillas hveitikökur.  Hún fer á fætur klukkan 2 um nóttina og vinnur fram að kvöldmat og fyrir þetta fær hún daglega Q30 sem að eru svona 450kr!!  Önnur þeirra, einungis 15 ára, vinnur á veitingarhúsi frá sjö um morguninn og fram að kvöldmat alla daga vikunar og fær Q1000 á mánuði eða 15000kr og stelpunum fannst það öllum algjör kóngalaun.  Annað sem að kom mér virkilega á óvart var þegar þær voru að spurja mig hvernig mér fyndist Guatemala og hvað væri öðruvísi við Ísland þá spurði ein mig hvort að mér fyndist ekki ótrúlega mikið frelsi hérna.. Ég missti algjörlega andlitið því að ég bý algjörlega innikróuð hérna, finnst ég stundum vera að kafna.  Þetta er auðvitað það eina sem að þær hafa kynnst um ævina og munu nokkurn tíman kynnast.  Alltaf verð ég þakklátari og þakklátari fyrir lífið sem að ég á.

Í morgun þegar ég kom úr sturtunni og var að sækja mér föt í fataskápinn minn sá ég, mér til mikillar gleði, að fötin mín voru bókstaflega lifandi.  Það var allt iðandi í maurum sem að voru að borða fötin mín.  Ég hljóp fram til þess að ná í Marisu og þegar ég opnaði ætlaði að opna hurðina á húsinu sem að ég bý í (það eru 3 hús sem að tilheyra húsinu)  var kakkalakki á hurðarhúninum..  Ég seilaðist eftir pöddu eitrinu mínu sem að ég hef alltaf nálægt mér og spreyjaði á hann þangað til að hann datt niður næstum dauður og traðkaði þá á hann.  Síðan kallaði ég í Marisu og hún og Ingrid, þjónustustúlkan, hjálpuðu mér að fjarlægja allt úr skápnum og dusta fötin úti.  Ég tók svo aftur upp spreyið mitt og spreyjaði alla ógeðslegu maurana, sem ekki bara borðuðu fötin mín heldur bitu mig líka, til dauða.  Ingrid þvoði svo hverja einustu flík af mér og skaðinn varð ekki svo mikill, nokkrir bolir eru þó alveg ónýtir en aðrir bara með smá götum.  Ég nota þessi föt sem að ég er með hérna voðalega lítið á Íslandi svo að þetta er engin heimsendir.

Ég var beðin um að skrifa grein um dvöl mína hérna í Guatemala fyrir Húnavökuritið sem kemur út á Blönduósi og nágrenni þess og er búin að vera á fullu að því síðustu daga.  Gaman að lesa yfir gömul blogg þar sem að ég er að furða mig á hlutum sem að í dag eru ósköp eðlilegir fyrir mig.

Í fyrramálið leggjum við af stað í ferðalag.  Stefnan er tekin á Rio Dulce og Living stone á morgun og svo fikrum við okkur upp á við og alla leiðina til Tikal, þar sem að indíána rústirnar eru.  Skelli inn bloggi þegar ég er komin aftur heim og segi frá því öllu..  Er alveg ótrúlega spennt, hef lítið fengið tækifæri til þess að ferðast því að ég má varla hreyfa mig ein hérna.

Ég ætla að fara að sofa núna.
Hasta luego nenes.

kv. Guðrún sem að er alls ekki sama pjattrófan og hún var þegar þið sáuð hana síðast.

Ég hef ekki bloggað lengi en ástæðan er einfaldlega sú að það er bara voðalega lítið að frétta.  Er ennþá í Guatemala City og á fullu í Háskólanum með stelpunum, ég er nú reyndar ekkert skráð í skólann en nota bara tímann til þess að sökkva í mér bókmenntir á spænsku til þess að bæta spænskuna mín. Ekkert smá góð tilfinning að lesa og skilja allt og hugsa svo um það að fyrir hálfu ári kunni ég varla stakt orð í spænsku.  Eftir skóla eyðum við mestum tíma í það að liggja uppi í sófa og horfa á Friends og kíkjum svo út á lífið um helgar, það er að segja þegar við fáum leyfi sem er nú reyndar ekki mjög oft.. Ég sakna frelsisins sem að ég hef á Íslandi.  Næturlífið hérna er samt fínt, allt öðruvísi en heima samt..  Hérna opna klúbbar og partý um svona 8 leytið og maður er svo komin heim um miðnætti, svo er líka mjög oft svona hádegispartý og þá er maður kominn heim um 9-10.  Svo er tónlistin náttúrulega allt önnur, aðalega salsa og allir kunna að dansa vel.

Þessa dagana lifi ég lífinu eins og sannur Kaþólikki, mæti reglulega í messu og bænastundir, fer einu sinni í viku í einhvern kirkjuhóp þar sem að við lesum upp úr biblíunni, horfum á myndbönd og spjöllum um lífið og tilveruna, hlusta á guðslegar reynslusögur á leiðinni í skólann og signa mig áður en lagt er af stað í bíl.  Þetta er allt voða öðruvísi fyrir mig þar sem að við meðlimir Íslensku Þjóðkirkjunnar reynum að forðast það að mæta í messur eins og við mögulega getum, allavega mín kynslóð og Marisa og Coco eru ein af afar fáum hérna trúa ekki svo að ég fékk ekki að kynnast kaþólsku trúnni hjá þeim.

Lífið á heimilinu er annars bara mjög fínt og ég er orðin alveg ótrúlega náin stelpunum, þær eru alveg æðislegar.  Foreldrarnir eru líka alveg ótrúlega fínir og mér líður mjög vel hjá þeim.  Ég hef hins vegar tekið eftir því að stelpurnar rífast mjög mikið við foreldra sína og endar það stundum með gráti og hurðaskellum og oftar en ekki er mér blandað inn í málið og ég beðin um álit á því hver hafi rétt fyrir sér sem að mér finnst rosalega óþæginlegt!  Þau rífast líka yfir alveg ótrúlegustu hlutum, en það er nú bara í takt við allt dramað hérna í latnesku-ameríku. 

Þar síðustu helgi var okkur boðið í hádegismat hjá vinafólki sem á hús við Lago Amatitlan, sem er vatn svona hálftíma frá höfuðborginni.  Áttum æðislegan dag þar, sigldum um vatnið á fína bátnum þeirra, borðuðum Ceviche og grilluðum.  Vatnið er svo mengað að það er alveg grænt en umhverfið þarna er rosalega fallegt.  Tók nokkrar myndir sem ég set inn við tækifæri. :)

 Eins og ég sagði í síðasta bloggi þá er ég stöðugt í því að kyssa fólk (á kinnina) því að það er siðurinn hérna að heilsa þannig.. Ég gerði tilraun til þess að telja kossana sem ég fengi á einum degi en gafst upp þegar ég var komin upp í 47!  Mér finnst þetta samt svo krúttlegur siður..


Eitt sem að mér finnst hins vegar ekki krúttlegt hérna eru þessar helv**** hraðahindranir sem eru ALLS STAÐAR.. án djóks!  Ég ákvað að telja einu sinni hraðahindranirnar sem við þurftum að fara yfir í litla þorpinu mínu þegar við vorum að koma úr höfuðborginni (alltaf að telja hluti haha) og þær voru 24!!  Og mér til mikillar ánægju var verið að bæta við nokkrum síðast þegar ég var heima á ströndinni..  Og það versta er að við ferðumst alltaf um í svona litlum Kawasaki mule um þorpið og þá sit ég aftan á pallinum á trébekk sem Coco smíðaði og þegar við yfirstígum hraðahindranirnar þá skoppa ég upp í loftið og lendi svo svona skemmtilega harkalega á fína trébekknum.




Annars, þá á ég við alvarlegt vandamál að stríða núna..  Ég veit ekki ástæðuna en ég er alltaf að roðna, ekki bara ef ég skammast mín eða eitthvað heldur er ég alltaf að roðna bara af ástæðulausu!  Veit ekki hvort að ég hef alltaf verið svona en ég hef allavega verið að taka eftir því óvenju mikið síðustu daga og Guatemalabúar eru líka mikið fyrir að benda fólki á það þegar það roðnar sem að fær mig alltaf bara til að roðna meira haha.. óþolandi.

æja, hef ekki meira til þess að deila með ykkur í dag.. Bara 48 dagar þangað til ég yfirgef Guatemala og 53 þangað til að ég lendi á Íslandi.. Er varla að trúa því hvað tíminn líður hratt.


-Tómaturinn


p.s.  bætti nokkrum myndum við í október og nóvember albúmið og er núna á fullu að hlaða inn myndum frá desember og janúar.

Ég fékk loksins að kynnast því að það búa hættur á hverju horni.  Um daginn þá vorum við að fara út á lífið og vorum að bíða eftir vinum Titos á plani fyrir utan einhverja búð þegar það labbaði ungur karlmaður upp á bílnum og gaf okkur merki um að skrúfa niður rúðuna.  Við vorum öll viss um að þetta væri bara karl sem væri að vinna á bílastæðinu og væri að biðja okkur um að færa okkur en annað kom nú í ljós.  Hann bað okkur vinsamlegast um að keyra sér á eitthvað hótel í nágrenninu því að hann hafi verið að sleppa úr fangelsi fyrir 2 klst og hefði engan samastað.  Við reyndum að vera voða vinaleg því að hann var með höndina í vasanum eins og hann væri með byssu eða eitthvað því um líkt og sögðum að við værum að bíða eftir vini okkar og þyrftum að vera einhvers staðar svo að við hefðum ekki tíma, hentum í honum 10 Quetalez (svona 150 kr) og brunuðum svo í burtu.  Ég hélt að ég myndi pissa í brækurnar af hræðslu, sértsaklega þar sem að Tito og Xime voru nýbúin að segja mér frá því að þeim hefði einu sinni verið hótað af körlum með byssur að keyra á næstu bensínstöð þar sem þeir stálu svo bílnum af þeim.  Ég er hér með hætt að líta á lífið með sömu sakleysis augum, enda er líka allt sakleysi farið til fjandans á Íslandinu mínu fallega.  Ég er reyndar á pínu bömmer að vera ekki viðstödd við þennan sögulega atburð á Íslandi, en kannski er ég bara betur sett hérna á meðan allt er í háloftunum.

Annars er ég búin að vera í Guate síðustu tvær vikur að lifa stórborgar lífinu.  Fór í Háskólann með stelpunum.  Hann er allt öðruvísi en við eigum að venjast heima, samt bara eins og menntaskóli eiginlega, krakkar á aldrinum 18-21.  Skólinn er líka sjúkt stór og allur svona opinn og kaldur, alls ekkert kósý.  Stundatöflurnar eru náttúrulega bara eitthvað djók, eru í svona 2-3 tímum á dag, reyndar einn og hálfur klukkutími hver, og aldrei búnar seinna en 12.  Xime er ekki einu sinni í einum tíma á þriðjudögum!  Ég held að ég sé búin að kyssa fleiri þessa 3 daga  sem að ég er búin að fara með þeim í skólann en ég hef gert á ævi minni því að það er siður að heilsa með kossi á kinnina hérna, hvort sem að það sé vinur, kunningi eða vinur vina vina þinna!  Mér finnst það samt krúttlegt og á örugglega eftir að vera erfitt að venja sig af þessu þegar maður kemur heim.  Ég er líka búin að kynnast svo ótrúlega mikið af fólki á þessum 2 vikum sem að ég er búin að vera í Guate og er alltaf að koma mér í vandræðalegar aðstöður því að ég á í stökustu vandræðum með að muna nöfn og hvaðan ég hitti fólkið þó svo að ég kannist oftast nær við andlitin.  Þar sem að nafnið mitt er alltaf til vandræða ákvað ein stelpa að kalla mig bara Gusgus og hefur það alveg festst við mig síðan og er ég bara farin að kynna mig þannig, hehe.

Á sunnudaginn komu svo Marisa og Coco að sækja mig og við fórum til Reu.  Á leiðinni útúr bænum stoppuðum við á kínverskum veitingarstað til að borða hádegismat..  Þegar við voum að bíða eftir matnum og drekka teið okkar heyrði ég allt í einu kallað fyrir aftan mig „GUSGUS!"  og þegar ég leit fyrir aftan mig stóð þarna einn strákur úr skólanum og kom og knúsaði mig eins og við værum bara bestu vinir.  Það kom svo í ljós að hann er sonur eigandans og fengum við rosa góða þjónustu og meira að segja ókeypis eftirrétt!  Svo þegar við vorum á leiðinni út kom hann og þakkaði mér innilega fyrir komuna og spurði hvort að hann myndi ekki sjá mig daginn eftir í skólanum og hvort að við gætum ekki  kíkt á kaffihús eða eitthvað í vikunni.  Ekki er nú mikið af svona frökkum strákum heima á Íslandi!


Þegar við komum svo til Reu fórum við aðeins í Xetulul og horfðum á eina trúðasýningu og fórum svo bara heim til Joses Juans og Mendyar.  Daginn eftir var svo planið að fara til Mexico svo að ég fengi stimpilinn minn til að vera leyfileg í 90 daga í viðbót en ég vaknaði ælandi þennan morgun eftir að hafa sofið lítið sem ekkert um nóttina og leið ömurlega.  Ég hélt svo áfram að æla þangað til að ég var send upp á sjúkrahús og fór þar beint í blóðprufu..  Þegar niðurstöðurnar komu svo misstu allir andlitið því að ég var búin að næla mér í sjúkdóm sem heitir á ensku Typhoid fever og er svona þriðjaheims sjúkdómur einhver sem maður fær af því að borða eitthvað óhreint og er víst banvænn ef maður fær ekki meðhöndlun strax.  Ég var svo einstaklega heppin að vera þarna í Reu því að vinafólk Joses og Mendyar eiga læknastofu og fékk ég topp-meðhöndlun og það meira að segja fría.  Ég fékk lyf og fór svo heim og sofnaði og svo þegar ég vaknaði leið mér nánast eins og ekkert hafði í skorist en allir með rosa áhyggjur og var dekrað við mig það sem eftir var af deginum.  Daginn eftir var ég svo tilbúin til að fara til Mexico svo að við brunuðum klukkan hálf 7 um morguninn, skelltum okkur í nokkrar búðir, fengum okkur að borða, fórum á markaðinn og brunuðum svo aftur heim og alla leiðina til el Puerto.  Það er nú ágætt að vera komin aftur heim í sólina og kyrrðina en ég ætla samt sem áður að fara aftur til Guate að lifa stórborgarlífinu um helgina og vera í óákveðin tíma.  Hef mikið meira fyrir stafni þar heldur en hér.

Ég er núna komin með settan heimkomudag.  Ég mun hitta elsku mömmu mína í New York 1.apríl og komum við svo saman heim 6.apríl!  Núna þegar ég er farin að sjá fram á enda dvalarinnar finnst mér ég hafa of lítin tíma fyrir allt sem að mig langar að gera áður en ég fer heim, samt get ég ekki beðið eftir því að koma heim og knúsa ykkur og kjassa!

Eyda frænka, ef þú lest þetta.. Takk æðislega fyrir sendinguna frá þér og ömmu!  Ekkert smá gaman að fá bækur til að stytta mér stundirnar hérna og ekki verra að hafa íslenskt nammi til að japla á með.  Þið eruð æðislegar!!

KV. Guðrún Semgeturekkihættaðbrosayfirlífinu Ordoñez Contreras

Jæja, þá eru jólin yfirstaðin og löngu kominn tími á blogg.

Jólin voru ekki mikið eins og ég á að venjast en engu að síður alveg ótrúlega kósý. 
22. desember hittumst við öll fjölskyldan heima hjá einni frænkunni og borðuðum góðan mat og skiptumst á gjöfum.  Mamma sendi mér möndugjöf svo að við ákváðum að það yrði skemmtilegra að borða möndlugrautin öll stórfjölskyldan heldur en bara við 3 heima og hann sló svona líka í gegn og flestir fengu sér ábót eftir að leiknum lauk, gjöfin sló líka í gegn en það var spilastokkur með íslensku jólasveinunum.. Allir voða öfundsjúkir yfir því að við íslensku nautnaseggirnir höfum 13 jólasveina á meðan þau hafa bara einn.

Á þorláksmessu fórum við svo aftur heim til el Puerto og ég fór með fótboltaliðinu mínu að spila í öðrum bæ rétt hjá.. Það var rosa gaman, fórum í pick up og sátum allar í klessu á pallinum, spiluðum svo 7 manna bolta og eftir leikinn var dansiball.  Þegar ég kom svo heim um kvöldið var verið að undirbúa jólamatinn sem kallast tamales og er svona gummsdeig úr maís með sósu, kjöti, ólívu, möndlum og þurrkuðum plómubita vafið inn í bananablað..  Samt skárra en það hljómar.

 

Á aðfangadag byrjuðum við svo daginn á því að borða tamales og chilluðum svo bara eins og á hverjum öðrum degi.. Ég og Marisa gerðum reyndar "El nacimiento" sem er jólasiður kaþólikka en þá raða þeir litlum fígúrum upp sem sýna fæðingu jesús.  Okkar fæðing var rosa flott, með foss og öllu.  Set inn myndir bráðum.  Svo talaði ég við elsku mömmu mína, Tóta bróður og Hjört í rúma 2 tíma á Skype sem var ekkert smá notarlegt.  Um kvöldið settumst við svo til borðs ógreidd og óuppáklædd eins og á hverju kvöldi, horfðum svo á sjónvarpið og þegar líða fór á kvöldið sprengdum við smá flugelda og opnuðum svo pakka.  Siðurinn hérna er að gera það klukkan 12 en við vorum orðin svo þreytt svo að við flýttum bara í því..  Takk allir sem sendu mér pakka og kort, er ekkert smá ánægð með þetta allt!  Spiluðum svo víkingaspilið sem mamma gaf Coco þangað til að við gátum ekki meira.

Á jóladag fórum við svo til Guate í afmælisveislu hjá Xime sem varð 20 ára.  Hún á svo tvær systur og foreldrar þeirra buðu mér að vera hjá þeim í nokkra daga til þess að geta umgengist krakka á mínum aldri.  Um kvöldið fórum við svo út á lífið og ég skemmti mér frábærlega með þessum stelpum og vinum þeirra.  Næstu dögum eyddum við svo í það að versla og spóka okkur um borgina, fara í bíó og liggja heima í leti.  Þær eiga líka ótrúlega krúttlega foreldra og þau kalla mig alltaf dóttur sína og sögðu við mig að núna eigi ég 2 heimili hérna í Guatemala.  Húsið sem þau búa í er líka geðveikt og allar eiga þær sitthvort sjúka herbergið með eigin fataherbergi og baðherbergi!!  Ég er núna að lifa æskudraumnum mínum, að eiga systur á svipuðum aldri sem deila fötum og hlutum.  Ég er samt strax búin að komast að því að það er ekki eintómur draumur því að það kallar á rifrildi að deila hlutum.  Mér líður samt alveg ótrúlega vel hjá þessu fólki og svo góð tilbreyting að umgangast folk á mínum aldri og vera hérna í borginni.

 

30. desember fórum við svo öll til el Puerto og eyddum saman áramótunum þar.  Ströndin var fullt af fólki og partíum, eitthvað annað en ég hef vanist síðustu 5 mánuðina.  Um kvöldið puntuðum við okkur og klæddum okkur í hvít föt og skelltum okkur í "White-party" á ströndinni.. Ekkert smá mikið af fólki og ótrúlega gaman!  Daginn eftir lágum við svo bara í leti á ströndinni og sleiktum sólina svo fór ég um kvöldið í heimsókn til einnar frænku sem var í strandarhúsinu sínu, þar voru þau búin að kveikja eld og við sátum í kringum hann og sungum okkur inn í nýja árið, sprengdum svo flugelda og höfðum gaman.  Ég fór svo heim um hálf eitt og við stelpurnar gerðum okkur til og fórum svo í áramótapartý..  Örugglega bestu áramót sem ég hef átt, þrátt fyrir að vera í burtu frá vinum og vandamönnum!  Komum svo heim klukkan 9 um morguninn og sváfum nýársdaginn næstum því af okkur.

2.janúar fórum við svo öll aftur til Guate og ég, Marisa og Coco fórum í afmæli til "ömmu" minnar og svo í matarboð til eins frænda.. Komum svo ekki heim fyrr en seint og fórum á fætur fyrir 7 og þá tók við örugglega versti dagur lífs míns.. Nei okei, ég er að ýkja en þetta var ótrúlega erfiður dagur.  Við allavega ákváðum að fara að túristast um borgina og skoða fæðingar (fæðingar Jesús, eins og ég talaði um fyrr).  Við fórum niður í miðbæ eldsnemma um morguninn, sem var reyndar gaman því að ég hafði aldrei komið niður í miðbæinn, og þar beið okkar lítill krúttlegur samkynhneigður Karl, örugglega með loðnari bringu en han Hjörtur stjúpi minn sem kíktu svona skemmtilega upp úr ælugulu skyrtunni hans.  Við tróðum okkur svo upp í lítinn gamlan strætu með 50 öðru fólki og lögðum af stað í leiðangur.  Fæðingarnar (vá, þetta hljómar asnalega á íslensku) voru rosa flottar flestar og mér fannst ótrúlega áhugavert að skoða þetta en þar sem að mest megnið af ferðarvinum mínum voru eldriborgarar, þar af einn í hjólastól og fæðingarnar voru í heimahúsum og gátu alltaf bara farið 5-10 inn í einu, gekk þetta óheiftarlega hægt og  skoðuðum við bara 10 á næstum því 9 klukkutímum.  Ég hef aldrei verið þekkt fyrir að vera rosalega þolinmóð manneskja og þar að auki var ég ótrúlega þreytt, með höfuðverk og að fá nýjan jaxl.  Strætóinn sem færði okkur á milli var líka rosa tryllitæki, með hörðum sætum og pissulykt og strax eftir aðra fæðinguna gaf han sig og fór ekki af stað fyrr en að við tókumst öll saman og ýttum honum af stað.  Svo um kvöldið komu Annie og Edgar, hinir gvate-foreldrar mínir, að sækja mig og ég er búin að vera hérna hjá þeim síðan þá, bara slappa af með stelpunum á meðan þær eru ennþá í fríi.  Þær eru líka strax byrjaðar að plana ferð til Íslands og fór gærkvöldið allt í það að skoða myndbönd um Ísland og kanna flugferðir!

 

Núna í janúar er svo kominn tími til þess að ég fari aftur úr landinu til þess að fá stimpil í vegabréfið mitt og er stefnan tekin á Mexico aftur.  Svo í febrúar ætlum við að reyna að ferðast, sjá Tikal sem er staður með rústum eftir Maya-indíánanna og fleiri fallega staði hérna í Guatemala. :)

 

 

Annars þá styttist óðum í endalok ævintýrisins hérna í Mið-Ameríku..  Stefni á að koma heim í mars-apríl, ætla að fljúga til New York og hitta mömmu þar og komum svo saman heim á klakan eftir nokkra daga þar.  Það verður svo gott að koma heim og knúsa ykkur öll!

Fullt af nýjum myndum sem ég á eftir að setja inn og ég ætla að vinna í því næstu daga.

 ADIOS.

  Úff, 3.skiptið sem að ég reyni að skrifa þessa færslu..  Tölvan mín er eitthvað að klikka þessa dagana og er búin að vera dugleg við að loka því sem að ég er að gera á netinu, mér til mikillar gleði auðvitað.

Allavega, búin í prófum úr þessum 3 áföngum sem ég tók í fjarnáminu og ég er bara nokkuð ánægð..  Hrópaði af ánægju yfir sjöunni minni í þýsku. :D  Svo mikill léttir að vera búin með þetta.

Daginn sem ég átti að fara í þýskuprófið var ég vakin klukkan hálf 6 um morguninn við hringingu frá Íslandi.  Þeir sem þekkja mig vita vel að ég á það til að vera rugluð þegar ég er vakin og einnig á ég það til að rugla draumunum mínum saman við veruleikann.  Ég svaraði þess vegna í símann á spænsku og bað konuna sem var á hinni línunni vinsamlegast ekki um að trufla mig þar sem að ég væri að gera við viftuna mína.. Hún var þó ekki svo heppin að fá að skilja ruglið í mér þar sem að ég kom bara upp spænsku.  Eftir nokkrar stundar rugling fór ég aðeins að átta mig á því hvað væri í gangi og konan nánast farin að öskra nafnið mitt, hjartað mitt fór þá á fullt og ég var viss um að þetta væri amma mín að hringja til þess að láta mig vita að eitthvað hefði komið upp á heima.. Þegar hún var búin að fullvissa mig um að hún væri ekki amma mín og enginn væri slasaður tókst henni að þagga niður í mér og koma sér að efninu, þetta var þá skólastýra Verzlunarskólans að segja mér að hún hafi óvart sent vitlaust próf en núna væri það rétta komið, óskaði mér síðan góðs gengis í síðasta prófinu mínu og kvaddi með pínu flissi.  Ég er viss um að ég hafi verið umræðuefnið á kennarastofunni þennan dag!


Þennan sama dag var æfing og áttum við að fara í ræktina, sem við gerum núna vikulega..  Það sem tók við mér var pínkulítill salur (kannski svona 1/3 af Vaxtaræktinni á Akureyri) gluggalaus og þar með loftlaus, fullur af sveittum steratröllum. Á veggjunum héngu svo myndir af afar fáklæddum latínó gæjum og píum og tónlistin þarna inni var svo há að ég heyrði ekki í mér hugsa, auðvitað bara eðal rokk í salsa búning.  Lyktinni á ég erfitt með að lýsa, en hún situr enn föst í nefinu á mér.  Ég var þarna eins og versta gelgja og lagði handklæðið mitt alltaf vandlega á tækin, sem ég er handviss um að hafi verið heimatilbúin mörg þeirra, svo að ég þyrfti ekki að snerta þau því að mér var sagt áður en ég færi að hætta væri á að smitast af lifrabólgu á svona stöðum og ég var ekki tilbúin til þess að taka þá áhættu.  Okkur var svo þrælað þarna af þessum steratröllum í 2 klst og voru þeir sko ekki tilbúnir að gefa neitt undan.  Ég var með strengi í 4 daga eftir og held að ég hafi aldrei á ævi minni svitnað svona, mér fannst mikill léttir að komast út í 35 stiga hitann og fá mér ferskt loft.

Daginn eftir átti ég svo æðislegan dag!  Jose Juan, bróðir minn, bauð mér og öllu fótboltaliðinu í garðinn sem hann stjórnar, sem var einmitt um daginn að vinna "besti skemmtigarður í heimi".  Við vöknuðum allar klukkan 5 og fórum saman í svona rútu, sem Guatemalabúar kalla "chicken-bus".  Aldrei hef ég kynnst eins morgunhressu fólki, dönsuðum og sungum alla leiðina..  Svo þegar við komum byrjuðum við á því að fara í vatnsrennibrautagarðinn og skemmtum okkur allar svo vel þarna.  Þær voru samt flestar eitthvað feimnar við að vera svona fáklæddar á almenningsstað en það mátti ekki vera í stuttbuxum eða bol yfir.. Líka nokkrar sem að ákváðu bara að horfa á þar sem að trúin sem þær iðka leyfir þeim ekki að vera svona fáklæddar. Við áttum samt frábæra stund þarna saman og öll feimnin hvarf um leið og við byrjuðum að hlaupa um garðinn. :)  Síðan forum við og borðuðum hádegismat í tívolí-garðinum og hlupum svo beint af stað til þess að ná að fara í sem flest tæki.  Horfðum svo á töfra-sýninguna, sem er ótrúlega flott þarna, og stelpurnar misstu alveg andlitið.. Höfðu aldrei séð neitt svona áður.  Þær voru allar svo ótrúlega glaðar og mér leið svo vel þarna með þeim.  Þjálfarinn minn sagði líka í rútunni á leiðinni þangað að þessi ferð hefði aldrei orðið ef að ég hefði ekki byrjað að æfa með þeim og þetta lið ekki heldur og þær klöppuðu allar fyrir mér og knúsuðu mig.  Það var svo góð tilfinning, mér leið virkilega eins og ég hafi gert eitthvað gott.. Þessar stelpur gera ekkert nema að vinna og sjá um heimilið og börnin og þær voru svo glaðar að komast í burtu og gera eitthvað skemmtilegt í góðra vinahópi.. Ég er fjölskyldunni minni hérna svo þakklát, þau eru öll svo yndisleg!!  Svo svona til að toppa daginn þá gisti ég hjá Jose Juan og Mendy og knúsaði strákana mina og litla Martin svo hafði fæðst nóttina áður. :)  Ég gat ekki hætt að brosa eftir þennan dag, erfitt að lýsa þessum tilfinningum..  Núna líður mér líka eins og hluti af hópnum en ekki bara hvíta, ljóshærða fríkinu.

Esteban og Joaquin komu svo með okkur heim til El Puerto daginn eftir og við stússuðumst aðeins fyrir jólin, skreyttum jólatréið og bökuðum piparkökur.  Ég er samt ekki í neinu jólaskapi og held að það komi ekkert þetta árið.  Ég kenni sólinni alfarið um það.. Og já, líka því að jólatréið er skreytt með skeljum!  Marisa er samt svo ótrúlega krúttleg, gefur mér í skóinn á hverjum degi..  Í dag fékk ég ótrúlega krúttlega styttu, í gær hring og í fyrradag armband. :)

Á sunnudaginn fórum við til Palin, sem er lítill bær, til að keppa.  Gerðum 1-1 jafntefli, sem var samt reyndar pínu ósanngjarnt þar sem að tíminn var löngu búinn þegar þær skoruðu.. Rúmar tíu mínútur.  Ef ég skildi rétt þá erum við samt komnar í úrslit og verður úrslitaleikurinn á sunnudaginn.  Við gerðum okkur svo glaðan, fórum á veitingastað og fengum okkur pizzu og löbbuðum svo um markaðinn þarna sem var á torgi með ótrúlega stóru og fallegu tréi í miðjunni sem gnæfni yfir allt.

Í gær fór ég svo aftur í ræktina góðu með steratröllunum og heimatilbúnu tækjunum en eyddi svo eftirmiðdeginu í að baka með Marisu.. Það er miklu skemmtilegra að baka þegar það er kona í vinnu við það að þrífa eftir mann.  Ég er orðin alltof góðu vön hérna!

Ég tók þá ákvörðun að gefa engar jólagjafir í ár..  Þið eruð heppin ef þið fáið jólakort frá mér, sem verður þá örugglega ekki komið fyrr en í janúar.  Annars þá sendi ég öllum hlý hugskeyti tímalega á aðfangadag! :)

Ást til ykkar

Gúdrún Hatla.

Ég vil byrja á því að þakka ykkur fyrir öll kommentin.. Endilega haldið svona áfram, alveg ótrúlegt hvað eitt lítið komment getur gert mann glaðan þessa dagana. :)

Annars er lítið að frétta síðan síðast.  Er í prófum núna í fjarnáminu, búin með sögu og líffræði og gekk bara frekar vel í báðum held ég.. Svo er það þýskan á miðvikudaginn. Allri þeirri þýsku sem að ég hef lært síðast liðin ár hefur verið sópað burt með allri þessari spænsku svo að ég veit ekki hvernig það á eftir að fara.  Eina markmið mitt er að ná þessum áfanga því að þá get ég sagt bless við þýsku það sem eftir er af lífinu.. En samt ekki, mig langar að læra hana alveg og vera þá í þýskumælandi landi en ekki í skóla á Íslandi þar sem ég gleymi öllu um leið og ég labba út úr stofunni.  Ég get þó státað mig af því að ég er næstum því orðin altalandi á spænsku..  Það er svo góð tilfinning!!

Ég og Marisa gerðumst svo djarfar um daginn að skrá okkur í dansskóla í Guate (höfuðborginni) svo að við keyrum núna reglulega þangað til þess að læra salsa, merengue og aðra latínó-dansa.  Ekkert smá gaman!  Ég er líka orðin eitthvað idol þar.. Marisa hringdi um daginn til þess að tjékka á einhverju, byrjaði á því að kynna sig með nafni og þá heyrðist frá karlinum í símanum "Já, sú sem kemur alltaf með Guðrúnu?".  Ég vil meina að það sé af því að ég sé yfirburða salsa-dansari, annars veit ég ekki..

Eftir fótboltaæfingu um daginn fór ég með þjálfaranum mínum, Marisu og Coco til þess að ná í nýju búningana okkar sem að við erum búin að vera að bíða eftir í rúma 2 mánuði eða svo.  Ég hélt að þetta væri svona bara að skjótast og ná í þá og keyra svo heim en svo var þetta rosa athöfn, eða allavega meira en ég bjóst við.  Fyrirtækið sem gaf okkur búningana (sem voru gerðir eftir minni hönnun) er svona rafmagnsfyrirtæki og við þurftum að skrifa undir ýmis plögg og fá armbönd til þess að komast inn og auðvitað hjálma líka.  Ég mætti þarna nýkomin af æfingu, sveittari en hlöllabátur og rauðir í framan en Tómas sjálfur tómatur og grái hjálmurinn var bara til þess að setja punktinn yfir i-ið.  Ég þurfti svo að skrifa undir einhverja pappíra þarna en ég veit reyndar ekkert hvað ég var að skrifa undir, verð að fara að fá mér lögfræðing..  Svo tók við þessi líka skemmtilega myndataka, fyrst af mér og þjálfaranum mínum að taka við búningunum með yfirmönnum fyrirtækisins og síðan vildu allir sveittu karlarnir þarna eiga mynd af sér með mér til þess að hengja upp í skrifstofunni sinni.  Búningarnir eru mjög fínir, bleikir og grænir hehe.  Fengum líka sokka, skó og bolta!  Annars þá gengur mótið rosa vel, erum búnar að spila 2 leiki.. Unnum fyrsta 15-0 og seinni 4-3.  Þriðji leikurinn er svo á morgun en ég veit ekki hvort að ég spila því að Pedro átti afmæli í fyrradag og verður haldið upp á það á morgun í Guate.

Talandi um afmælisveislur.. Fólk hérna heldur alltaf upp á afmælið sitt með promp og prakt hvað sem það er gamalt.  Alfonso varð 59 ára í nóvember og húsið fylltist af gestum þó að það væri virkur dagur og það var veisla langt fram á kvöld.  Það er líka slegið upp í veislu við hvert tækifæri sem gefst og er ég farin að halda að þessir dýrlingar, sem eru óteljandi margir hérna, séu bara afsakanir til þess að koma saman og fá sér í aðra tánna.  Samt rosa gaman og svo mikill fjölskylduandi sem skapast.

Jæja, ég ætla að segja þetta gott í dag.
Er að vinna í því að setja inn nýjar myndir í október&nóvember albúmið..  Myndirnar eru bara alltaf svo lengi að upload-ast og ég get ekki sagt að ég sé sú þolinmóðasta.

Mamma hefur alltaf rétt fyrir sér.  Hún sagði mér að ég yrði leið fyrr eða síðar.  Ég varð leið í fyrsta skipti síðan ég kvaddi Íslandið mitt í dag.  Hún bjóst hins vegar við því fyrr.  Ég er bara búin að vera að gera svo margt hérna og upplifa svo mikið á svo stuttum tíma að ég held að ég hafi ekki fengið tækifæri til þess að vera leið, þangað til núna.. Síðustu daga er ég búin að gera voðalega lítið annað en að vera heima með Marisu og Coco að gera bara alls ekki neitt sem hefur það í för með sér að ég fer að hugsa.. Aðalega hugsa ég um það hvað ég hef það ótrúlega gott.. Ég hef allt til alls!  Ég á frábæra fjölskyldu út um allan heim.  Ég á ekki bara mömmu og pabba, heldur á ég líka stjúpmömmu og stjúppabba sem ég elska ekki síður en mína líffræðilegu foreldra.. Það er ekki allt, heldur á ég núna hjón að sem hafa verið mér sem foreldrar síðustu þrjá og hálfan mánuðinn og munu vera það það sem eftir er af lífi mínu!   Ég er líka svo heppin að eiga full af systkinum af öllum stærðum og gerðum, albróður, hálfbróður, tvær hálfsystur, þrjá stjúpbræður og svo auðvitað þrjá gvatebræður sem mér þykir alveg ótrúlega vænt um.. Svo ég nefni nú ekki allar frábæru frænkur mínar og frændu, ömmur og afa og hvað þá æðislegu vinkonur mína og vini og yndislega kærastann minn.  Ég er ekki frá því að ég sé ríkasta manneskjan í heiminum!  Björgólfur Þór hvað?!  Allar þessar hugsanir láta mig samt fá dálitla heimþrá.. Get samt ekki kallað það heimþrá því að mig langar bara alls ekkert heim eins og er, frekar svona vina- og fjölskylduþrá.  Get ekki beðið eftir að knúsa allar þessar manneskjur sem ég elska og er ég staðráðin í því að vera duglegari við að heimsækja og vera í sambandi við þá sem búa í burtu frá mér og taka aftur upp þráðin við vini sem að eru að renna úr greipum mér..  Þeir eru of mikilvægir til þess að ég geti leyft þeim að ganga í burtu bara sí svona!  Ömurlegt að ég hafi þurft að ferðast alla leiðina til Guatemala til þess að átta mig á því..

Allur þessi tími sem ég hef haft til að hugsa lét mig líka taka ákvörðun um það að vera ekkert að reyna að halda áfram í gamla bekknum mínum heldur bara taka því rólega og njóta lífsins hérna úti.  Ég hef alltaf verið á svo mikilli hraðferð í lífinu, hef verið ári á undan í skóla síðan ég var 11 ára, fermdist 12 ára og var 15 ára þegar ég flutti af heiman.  Núna ætla ég bara að lifa lífinu hérna úti og fara svo í bekk með jafnöldrum mínum þegar ég kem heim aftur.. Ég elska líka skólann minn og ég veit ekkert hvað ég ætla að gera að honum loknum, vona að 2 ár gefi mér nægan tíma til þess að ákveða framhaldið. :)

Lítur út fyrir það að ég sé búin að taka upp dramatíkina sem ríkir hérna í Mið-Ameríku.. Mér finnst ég alveg mega vera pínu væmin samt sem áður. :)  Dramað gefur mér samt ekkert frí hérna í Gvate þó svo að ég sé hætt í skólanum.  Ég fæ reglulega hringingar frá skólafélögum um það hvað þau sakni mín og ef ég rekst á þau á ströndinni eða niðri í bæ þá kalla þau nafnið mitt og koma hlaupandi og knúsa mig eins og við höfum gengið í gegnum súrt og sætt saman.  Fólki hérna tekst líka alltaf að koma með eitthvað drama við öll tækifæri hvort sem það snertir það hvað eigi að vera í hádegismat eða hvort að viftan eigi að vera í gangi þegar við horfum á sjónvarpið eða ekki.

Ég fór í skemmtilegasta barnaafmæli sem ég hef á ævi minni farið í síðustu helgi, en Esteban varð 4 ára.  Barnaafmæli eru engar smá athafnir hérna og reyndar öll afmæli og aðrir atburðir.. Alltaf rosa veislur og gaman við minnstu tækifæri!  Afmælið hans var haldið í sal í Xetulul, skemmtigarðinum sem Jose Juan er forstjóri yfir, með engum smá veitingum og skemmtikröftum.  Ég fékk líka einkakennslu frá 2 trúðum í að gera svona boltalistir.. Ég gafst reyndar upp eftir að ég dundraði einum bolta í Martin bumbubúann hennar Mendyar.  Mikið erfiðara en það lítur út fyrir að vera!

Í desember ætla ég að búa í 3-4vikur hjá Jose Juan og Mendy og fara á einhver námskeið og taka danskennslu hjá stelpunum í sirkusnum í Xetulul.  Svo vilja þau endilega að ég taki þátt í einni sýningu, haha.. Sjáum nú til með það!

Um daginn fóru Marisa og Coco á markaðinn en ég ákvað að vera heima þar sem að ég var að læra.. Stuttu seinna komu þau heim og kölluðu á mig og þegar ég kom út stóð Marisa með Iguana flykki í höndunum sem að þau höfðu keypt á markaðnum.  Fólk kaupir þessi dýr til þess að borða en þau keyptu það bara til þess að hafa í garðinum.  Eftir dágóðan tíma tókst þeim að plata mig til að halda á honum í smá tíma til að ná einni mynd.. Sú mynd segir meira en þúsund orð um líða minn á þeim tímapunkti!  Honum var svo gefið það fallega nafn Eiður (ekki mín hugmynd) og býr hann núna í tréi rétt fyrir utan gluggann minn..

View Raw Image" href="http://s4.tinypic.com/rmlch5.jpg">

Á morgun byrjar svo loksins þetta stóra fótboltamót og er fyrsti leikurinn á okkar heimavelli í fyrrmálið.. Ég hugsa reyndar að ég geti ekki verið með þar sem að það lítur út fyrir að ég hafi rifið hægri kálfavöðvan minn á æfingu í gær og þar að auki með hælsæri á báðum hælum.  Ætla samt að hita upp og sjá hvernig ég verð eftir það. :)

Ég set inn nýjar myndir núna í kvöld eða á morgun.

Hasta Luego
Guðrún Halla

Í dag fagna ég því að það eru nákvæmlega 100 dagar síðan ég lagði land undir fót.  Þessir 100 dagar hafa gjörsamlega flogið frá mér!

Núna nálgast óðum það sem Gvatemalabúar kalla "el fiambre" en þá fagna þeir öllum dýrlingunum, sem eru grilljón.. Hafa dýrling fyrir allt!  Ég er búin að kvíða þessum degi frá því að ég var á Ítalíu en þá sagði Pascal (hann var skiptinemi hjá þeim þegar hann var á mínum aldri) mér frá þessum degi með hrolli og var lýsingin hans nokkurnveginn á þennan veg "sko, þetta er bara svona skál með öllu í, öllu kjöti sem til er, öllu grænmeti sem þú getur ímyndað þér og rúmlega það og allskyns öðru gummsi."  svo sagði hann með mikilli hræðslu "reyndu að halda þér sem lengst frá heimilinu þennan dag!"  Ég bíð því með skelfingu eftir þessum degi.  Ég er reyndar orðin svo mikill anti-gikkur að það er ekki eðlilegt.  Þið heima sem þekkið mig vel eigið örugglega mjög erfitt með að trúa þessu en núna borða ég ALLT!  Ég ákvað það með sjálfri mér áður en ég fór út að segja ekki nei við neinu heldur smakka allt og ég er búin að standa við það.  Borðaði meira að segja ólífur í gær með bestu lyst og um daginn þegar við vorum í Mexico setti Jose Juan eitthvað gumms á diskinn minn og sagði mér að smakka..

Ég: " Hvað er þetta eiginlega?"
Hann: "Smakkaðu, svo skal ég segja þér það"
Ég: " Nújæja.. smjattsmjatt.. mm.. Vá, þetta er gott! Er þetta kjúlli eða?"
Hann: "Hérna, smakkaðu þetta líka"
Ég: "mm, þetta er ennþá betra.. Hvað er þetta?"
Hann:  "Fyrst borðaðiru kúarþarma og núna varstu að kyngja kúarspena"
Ég: "hahahaha.. Nei svona í alvöru, hvað er þetta?"
Hann:  "Ég er ekki að djóka"

Með þessu drakk ég svo einhvern hrísgrjónasafa sem var hreint afbragð!  Þetta er eitt af því sem ég elska hérna (ekki það að ég ætli einu sinni að hugsa um að borða þarma eða spena aftur), allt er nýtt svo vel.. Við Íslengingar erum orðin svo góð með okkur, borðum bara það besta.  Held að fólk fari samt að hugsa sig tvisvar sinnum um núna í kreppunni!


Annars þá gerðist ég svo stórtæk í vikunni og bætti við mig einum áfanga í fjarnáminu og þar sem að ég missti af heilum 7 vikum er ég ekki búin að gera mikið síðustu daga en að lesa um Grikki, endurreisnina og mótun vestrænnar menningar.  Leonardo da Vinci er samt búinn að eiga hug minn allan síðan á mánudaginn og er ég búin að skrifa þessa líka fínu ritgerð um hann.  Hann er idolið mitt núna þessi snillingur.  Núna er bara spurning hvort að ég verði ógeðslega mikið dugleg og taki meira fjarnám eftir áramót með því markmiði að fara aftur í gamla bekkinn minn í MA eða taki því bara rólega og verði með Ölmu sætustu og jafnöldrum mínum í bekk..

Núna er sumarið að ganga í garð hérna í Gvate, sem þýðir engin meiri rigning eða þrumur, pínu minni hiti, kannski svona um 30 gráður og fallegt sólsetur því að sólin sest við sjóinn.  Reyndar þá elska ég rigninguna hérna, það rignir svona ekta og mikið og maður verður svo blautur en samt ekkert kalt því að það er alveg logn og hiti og maður er fljótur að þorna.  En ég hreinlega verð að taka myndir fyrir ykkur af sólsetrinu á ströndinni, það er geggjað!  Og svo gaman að spila fótbolta á ströndinni á þeim tíma, allir heimsins litir á himninum.  Og talandi um fótboltaæfingar, Marisa bíður alltaf eftir mér á meðan ég er á æfingu og hún er farina ð vera með þegar við erum að hlaupa og gera svona æfingar.. Ekkert smá dugleg!  Og í dag sagði hún mér að hún ætlaði að kaupa sér sinn eigin bolta og að við ætluðum að æfa okkur saman á ströndinni hérna við húsið okkar (hún er sko svona 56 ára) :).

Alltaf er ég að fá ný og ný viðurnefni hérna.  Fjölskyldunni tekst þó ágætlega að bera fram nafnið mitt enda búin að eyða mörgum stundum í að æfa sig, hljómar samt soldið svona "Gúðrún". Hins vegar eru ekki allir svo þolinmóðir og finnst því upplagt að búa bara til nýtt nafn eins og til dæmis; Gú, Tjeila, G (á ensku), Dundun, Trúntrún og Gúðra.. Svo er náttúrulega sígilt að kalla mig canche, sem þýðir á góðri íslensku ljóska, og ennþá sígildara að kalla mig canchita, sem þýðir litla ljóska.  Ekki það að nokkur hérna hafi efni á að kalla mig litla, ég er bara helvíti hávaxin hérna miðað við alla.

Þó svo að Guatemala sé ótrúlega fallegt land eru hættur á öllum hornum og að meðal tali eru 15 manns beitt ofbeldi á einhvern hátt á dag.  Kona sem á hús hérna í nágrenninu, áttræð bótoxpía, kom í heimsókn í fyrradag og var að segja okkur frá því að dóttur hennar hafi verið rænt af einhverju gengi sem innihélt meðal annars garðyrkjumann sem hafði unnið hjá þeim í mörg, mörg ár.  Dóttirin er núna nýkomin til skila en það kostaði fjölskylduna mikla peninga að fá hana aftur.  Svo sagði hún okkur frá því að frændi hennar hafi verið myrtur af einu svona gengi og að sonur hennar hafi verið barinn í klessu af öðru!

Á morgun förum við svo í enn eina höfuðborgar ferðina..  Okkur var boðið í einhverja veislu en Marisa og Coco sögðu að það yrði ekkert gaman fyrir mig því að þar yrðu bara eldriborgarar svo að ég, Pedro og Patty (gvatebróðir minn og gvatemágkona mín) ætlum bara að skella okkur út að borða og í bíó eða eitthvað skemmtilegt. :)  Ekki það að ég myndi ekki falla inn í eldriborgarahópinn!


Jæja, ætli þetta sé ekki orðið gott í bili.

Sjáumst von bráðar.

Kv. Gúðra anti-gikkur.