Mamma hefur alltaf rétt fyrir sér.  Hún sagði mér að ég yrði leið fyrr eða síðar.  Ég varð leið í fyrsta skipti síðan ég kvaddi Íslandið mitt í dag.  Hún bjóst hins vegar við því fyrr.  Ég er bara búin að vera að gera svo margt hérna og upplifa svo mikið á svo stuttum tíma að ég held að ég hafi ekki fengið tækifæri til þess að vera leið, þangað til núna.. Síðustu daga er ég búin að gera voðalega lítið annað en að vera heima með Marisu og Coco að gera bara alls ekki neitt sem hefur það í för með sér að ég fer að hugsa.. Aðalega hugsa ég um það hvað ég hef það ótrúlega gott.. Ég hef allt til alls!  Ég á frábæra fjölskyldu út um allan heim.  Ég á ekki bara mömmu og pabba, heldur á ég líka stjúpmömmu og stjúppabba sem ég elska ekki síður en mína líffræðilegu foreldra.. Það er ekki allt, heldur á ég núna hjón að sem hafa verið mér sem foreldrar síðustu þrjá og hálfan mánuðinn og munu vera það það sem eftir er af lífi mínu!   Ég er líka svo heppin að eiga full af systkinum af öllum stærðum og gerðum, albróður, hálfbróður, tvær hálfsystur, þrjá stjúpbræður og svo auðvitað þrjá gvatebræður sem mér þykir alveg ótrúlega vænt um.. Svo ég nefni nú ekki allar frábæru frænkur mínar og frændu, ömmur og afa og hvað þá æðislegu vinkonur mína og vini og yndislega kærastann minn.  Ég er ekki frá því að ég sé ríkasta manneskjan í heiminum!  Björgólfur Þór hvað?!  Allar þessar hugsanir láta mig samt fá dálitla heimþrá.. Get samt ekki kallað það heimþrá því að mig langar bara alls ekkert heim eins og er, frekar svona vina- og fjölskylduþrá.  Get ekki beðið eftir að knúsa allar þessar manneskjur sem ég elska og er ég staðráðin í því að vera duglegari við að heimsækja og vera í sambandi við þá sem búa í burtu frá mér og taka aftur upp þráðin við vini sem að eru að renna úr greipum mér..  Þeir eru of mikilvægir til þess að ég geti leyft þeim að ganga í burtu bara sí svona!  Ömurlegt að ég hafi þurft að ferðast alla leiðina til Guatemala til þess að átta mig á því..

Allur þessi tími sem ég hef haft til að hugsa lét mig líka taka ákvörðun um það að vera ekkert að reyna að halda áfram í gamla bekknum mínum heldur bara taka því rólega og njóta lífsins hérna úti.  Ég hef alltaf verið á svo mikilli hraðferð í lífinu, hef verið ári á undan í skóla síðan ég var 11 ára, fermdist 12 ára og var 15 ára þegar ég flutti af heiman.  Núna ætla ég bara að lifa lífinu hérna úti og fara svo í bekk með jafnöldrum mínum þegar ég kem heim aftur.. Ég elska líka skólann minn og ég veit ekkert hvað ég ætla að gera að honum loknum, vona að 2 ár gefi mér nægan tíma til þess að ákveða framhaldið. :)

Lítur út fyrir það að ég sé búin að taka upp dramatíkina sem ríkir hérna í Mið-Ameríku.. Mér finnst ég alveg mega vera pínu væmin samt sem áður. :)  Dramað gefur mér samt ekkert frí hérna í Gvate þó svo að ég sé hætt í skólanum.  Ég fæ reglulega hringingar frá skólafélögum um það hvað þau sakni mín og ef ég rekst á þau á ströndinni eða niðri í bæ þá kalla þau nafnið mitt og koma hlaupandi og knúsa mig eins og við höfum gengið í gegnum súrt og sætt saman.  Fólki hérna tekst líka alltaf að koma með eitthvað drama við öll tækifæri hvort sem það snertir það hvað eigi að vera í hádegismat eða hvort að viftan eigi að vera í gangi þegar við horfum á sjónvarpið eða ekki.

Ég fór í skemmtilegasta barnaafmæli sem ég hef á ævi minni farið í síðustu helgi, en Esteban varð 4 ára.  Barnaafmæli eru engar smá athafnir hérna og reyndar öll afmæli og aðrir atburðir.. Alltaf rosa veislur og gaman við minnstu tækifæri!  Afmælið hans var haldið í sal í Xetulul, skemmtigarðinum sem Jose Juan er forstjóri yfir, með engum smá veitingum og skemmtikröftum.  Ég fékk líka einkakennslu frá 2 trúðum í að gera svona boltalistir.. Ég gafst reyndar upp eftir að ég dundraði einum bolta í Martin bumbubúann hennar Mendyar.  Mikið erfiðara en það lítur út fyrir að vera!

Í desember ætla ég að búa í 3-4vikur hjá Jose Juan og Mendy og fara á einhver námskeið og taka danskennslu hjá stelpunum í sirkusnum í Xetulul.  Svo vilja þau endilega að ég taki þátt í einni sýningu, haha.. Sjáum nú til með það!

Um daginn fóru Marisa og Coco á markaðinn en ég ákvað að vera heima þar sem að ég var að læra.. Stuttu seinna komu þau heim og kölluðu á mig og þegar ég kom út stóð Marisa með Iguana flykki í höndunum sem að þau höfðu keypt á markaðnum.  Fólk kaupir þessi dýr til þess að borða en þau keyptu það bara til þess að hafa í garðinum.  Eftir dágóðan tíma tókst þeim að plata mig til að halda á honum í smá tíma til að ná einni mynd.. Sú mynd segir meira en þúsund orð um líða minn á þeim tímapunkti!  Honum var svo gefið það fallega nafn Eiður (ekki mín hugmynd) og býr hann núna í tréi rétt fyrir utan gluggann minn..

View Raw Image" href="http://s4.tinypic.com/rmlch5.jpg">

Á morgun byrjar svo loksins þetta stóra fótboltamót og er fyrsti leikurinn á okkar heimavelli í fyrrmálið.. Ég hugsa reyndar að ég geti ekki verið með þar sem að það lítur út fyrir að ég hafi rifið hægri kálfavöðvan minn á æfingu í gær og þar að auki með hælsæri á báðum hælum.  Ætla samt að hita upp og sjá hvernig ég verð eftir það. :)

Ég set inn nýjar myndir núna í kvöld eða á morgun.

Hasta Luego
Guðrún Halla