Ég fékk loksins að kynnast því að það búa hættur á hverju horni.  Um daginn þá vorum við að fara út á lífið og vorum að bíða eftir vinum Titos á plani fyrir utan einhverja búð þegar það labbaði ungur karlmaður upp á bílnum og gaf okkur merki um að skrúfa niður rúðuna.  Við vorum öll viss um að þetta væri bara karl sem væri að vinna á bílastæðinu og væri að biðja okkur um að færa okkur en annað kom nú í ljós.  Hann bað okkur vinsamlegast um að keyra sér á eitthvað hótel í nágrenninu því að hann hafi verið að sleppa úr fangelsi fyrir 2 klst og hefði engan samastað.  Við reyndum að vera voða vinaleg því að hann var með höndina í vasanum eins og hann væri með byssu eða eitthvað því um líkt og sögðum að við værum að bíða eftir vini okkar og þyrftum að vera einhvers staðar svo að við hefðum ekki tíma, hentum í honum 10 Quetalez (svona 150 kr) og brunuðum svo í burtu.  Ég hélt að ég myndi pissa í brækurnar af hræðslu, sértsaklega þar sem að Tito og Xime voru nýbúin að segja mér frá því að þeim hefði einu sinni verið hótað af körlum með byssur að keyra á næstu bensínstöð þar sem þeir stálu svo bílnum af þeim.  Ég er hér með hætt að líta á lífið með sömu sakleysis augum, enda er líka allt sakleysi farið til fjandans á Íslandinu mínu fallega.  Ég er reyndar á pínu bömmer að vera ekki viðstödd við þennan sögulega atburð á Íslandi, en kannski er ég bara betur sett hérna á meðan allt er í háloftunum.

Annars er ég búin að vera í Guate síðustu tvær vikur að lifa stórborgar lífinu.  Fór í Háskólann með stelpunum.  Hann er allt öðruvísi en við eigum að venjast heima, samt bara eins og menntaskóli eiginlega, krakkar á aldrinum 18-21.  Skólinn er líka sjúkt stór og allur svona opinn og kaldur, alls ekkert kósý.  Stundatöflurnar eru náttúrulega bara eitthvað djók, eru í svona 2-3 tímum á dag, reyndar einn og hálfur klukkutími hver, og aldrei búnar seinna en 12.  Xime er ekki einu sinni í einum tíma á þriðjudögum!  Ég held að ég sé búin að kyssa fleiri þessa 3 daga  sem að ég er búin að fara með þeim í skólann en ég hef gert á ævi minni því að það er siður að heilsa með kossi á kinnina hérna, hvort sem að það sé vinur, kunningi eða vinur vina vina þinna!  Mér finnst það samt krúttlegt og á örugglega eftir að vera erfitt að venja sig af þessu þegar maður kemur heim.  Ég er líka búin að kynnast svo ótrúlega mikið af fólki á þessum 2 vikum sem að ég er búin að vera í Guate og er alltaf að koma mér í vandræðalegar aðstöður því að ég á í stökustu vandræðum með að muna nöfn og hvaðan ég hitti fólkið þó svo að ég kannist oftast nær við andlitin.  Þar sem að nafnið mitt er alltaf til vandræða ákvað ein stelpa að kalla mig bara Gusgus og hefur það alveg festst við mig síðan og er ég bara farin að kynna mig þannig, hehe.

Á sunnudaginn komu svo Marisa og Coco að sækja mig og við fórum til Reu.  Á leiðinni útúr bænum stoppuðum við á kínverskum veitingarstað til að borða hádegismat..  Þegar við voum að bíða eftir matnum og drekka teið okkar heyrði ég allt í einu kallað fyrir aftan mig „GUSGUS!"  og þegar ég leit fyrir aftan mig stóð þarna einn strákur úr skólanum og kom og knúsaði mig eins og við værum bara bestu vinir.  Það kom svo í ljós að hann er sonur eigandans og fengum við rosa góða þjónustu og meira að segja ókeypis eftirrétt!  Svo þegar við vorum á leiðinni út kom hann og þakkaði mér innilega fyrir komuna og spurði hvort að hann myndi ekki sjá mig daginn eftir í skólanum og hvort að við gætum ekki  kíkt á kaffihús eða eitthvað í vikunni.  Ekki er nú mikið af svona frökkum strákum heima á Íslandi!


Þegar við komum svo til Reu fórum við aðeins í Xetulul og horfðum á eina trúðasýningu og fórum svo bara heim til Joses Juans og Mendyar.  Daginn eftir var svo planið að fara til Mexico svo að ég fengi stimpilinn minn til að vera leyfileg í 90 daga í viðbót en ég vaknaði ælandi þennan morgun eftir að hafa sofið lítið sem ekkert um nóttina og leið ömurlega.  Ég hélt svo áfram að æla þangað til að ég var send upp á sjúkrahús og fór þar beint í blóðprufu..  Þegar niðurstöðurnar komu svo misstu allir andlitið því að ég var búin að næla mér í sjúkdóm sem heitir á ensku Typhoid fever og er svona þriðjaheims sjúkdómur einhver sem maður fær af því að borða eitthvað óhreint og er víst banvænn ef maður fær ekki meðhöndlun strax.  Ég var svo einstaklega heppin að vera þarna í Reu því að vinafólk Joses og Mendyar eiga læknastofu og fékk ég topp-meðhöndlun og það meira að segja fría.  Ég fékk lyf og fór svo heim og sofnaði og svo þegar ég vaknaði leið mér nánast eins og ekkert hafði í skorist en allir með rosa áhyggjur og var dekrað við mig það sem eftir var af deginum.  Daginn eftir var ég svo tilbúin til að fara til Mexico svo að við brunuðum klukkan hálf 7 um morguninn, skelltum okkur í nokkrar búðir, fengum okkur að borða, fórum á markaðinn og brunuðum svo aftur heim og alla leiðina til el Puerto.  Það er nú ágætt að vera komin aftur heim í sólina og kyrrðina en ég ætla samt sem áður að fara aftur til Guate að lifa stórborgarlífinu um helgina og vera í óákveðin tíma.  Hef mikið meira fyrir stafni þar heldur en hér.

Ég er núna komin með settan heimkomudag.  Ég mun hitta elsku mömmu mína í New York 1.apríl og komum við svo saman heim 6.apríl!  Núna þegar ég er farin að sjá fram á enda dvalarinnar finnst mér ég hafa of lítin tíma fyrir allt sem að mig langar að gera áður en ég fer heim, samt get ég ekki beðið eftir því að koma heim og knúsa ykkur og kjassa!

Eyda frænka, ef þú lest þetta.. Takk æðislega fyrir sendinguna frá þér og ömmu!  Ekkert smá gaman að fá bækur til að stytta mér stundirnar hérna og ekki verra að hafa íslenskt nammi til að japla á með.  Þið eruð æðislegar!!

KV. Guðrún Semgeturekkihættaðbrosayfirlífinu Ordoñez Contreras