Ég hef ekki bloggað lengi en ástæðan er einfaldlega sú að það er bara voðalega lítið að frétta.  Er ennþá í Guatemala City og á fullu í Háskólanum með stelpunum, ég er nú reyndar ekkert skráð í skólann en nota bara tímann til þess að sökkva í mér bókmenntir á spænsku til þess að bæta spænskuna mín. Ekkert smá góð tilfinning að lesa og skilja allt og hugsa svo um það að fyrir hálfu ári kunni ég varla stakt orð í spænsku.  Eftir skóla eyðum við mestum tíma í það að liggja uppi í sófa og horfa á Friends og kíkjum svo út á lífið um helgar, það er að segja þegar við fáum leyfi sem er nú reyndar ekki mjög oft.. Ég sakna frelsisins sem að ég hef á Íslandi.  Næturlífið hérna er samt fínt, allt öðruvísi en heima samt..  Hérna opna klúbbar og partý um svona 8 leytið og maður er svo komin heim um miðnætti, svo er líka mjög oft svona hádegispartý og þá er maður kominn heim um 9-10.  Svo er tónlistin náttúrulega allt önnur, aðalega salsa og allir kunna að dansa vel.

Þessa dagana lifi ég lífinu eins og sannur Kaþólikki, mæti reglulega í messu og bænastundir, fer einu sinni í viku í einhvern kirkjuhóp þar sem að við lesum upp úr biblíunni, horfum á myndbönd og spjöllum um lífið og tilveruna, hlusta á guðslegar reynslusögur á leiðinni í skólann og signa mig áður en lagt er af stað í bíl.  Þetta er allt voða öðruvísi fyrir mig þar sem að við meðlimir Íslensku Þjóðkirkjunnar reynum að forðast það að mæta í messur eins og við mögulega getum, allavega mín kynslóð og Marisa og Coco eru ein af afar fáum hérna trúa ekki svo að ég fékk ekki að kynnast kaþólsku trúnni hjá þeim.

Lífið á heimilinu er annars bara mjög fínt og ég er orðin alveg ótrúlega náin stelpunum, þær eru alveg æðislegar.  Foreldrarnir eru líka alveg ótrúlega fínir og mér líður mjög vel hjá þeim.  Ég hef hins vegar tekið eftir því að stelpurnar rífast mjög mikið við foreldra sína og endar það stundum með gráti og hurðaskellum og oftar en ekki er mér blandað inn í málið og ég beðin um álit á því hver hafi rétt fyrir sér sem að mér finnst rosalega óþæginlegt!  Þau rífast líka yfir alveg ótrúlegustu hlutum, en það er nú bara í takt við allt dramað hérna í latnesku-ameríku. 

Þar síðustu helgi var okkur boðið í hádegismat hjá vinafólki sem á hús við Lago Amatitlan, sem er vatn svona hálftíma frá höfuðborginni.  Áttum æðislegan dag þar, sigldum um vatnið á fína bátnum þeirra, borðuðum Ceviche og grilluðum.  Vatnið er svo mengað að það er alveg grænt en umhverfið þarna er rosalega fallegt.  Tók nokkrar myndir sem ég set inn við tækifæri. :)

 Eins og ég sagði í síðasta bloggi þá er ég stöðugt í því að kyssa fólk (á kinnina) því að það er siðurinn hérna að heilsa þannig.. Ég gerði tilraun til þess að telja kossana sem ég fengi á einum degi en gafst upp þegar ég var komin upp í 47!  Mér finnst þetta samt svo krúttlegur siður..


Eitt sem að mér finnst hins vegar ekki krúttlegt hérna eru þessar helv**** hraðahindranir sem eru ALLS STAÐAR.. án djóks!  Ég ákvað að telja einu sinni hraðahindranirnar sem við þurftum að fara yfir í litla þorpinu mínu þegar við vorum að koma úr höfuðborginni (alltaf að telja hluti haha) og þær voru 24!!  Og mér til mikillar ánægju var verið að bæta við nokkrum síðast þegar ég var heima á ströndinni..  Og það versta er að við ferðumst alltaf um í svona litlum Kawasaki mule um þorpið og þá sit ég aftan á pallinum á trébekk sem Coco smíðaði og þegar við yfirstígum hraðahindranirnar þá skoppa ég upp í loftið og lendi svo svona skemmtilega harkalega á fína trébekknum.




Annars, þá á ég við alvarlegt vandamál að stríða núna..  Ég veit ekki ástæðuna en ég er alltaf að roðna, ekki bara ef ég skammast mín eða eitthvað heldur er ég alltaf að roðna bara af ástæðulausu!  Veit ekki hvort að ég hef alltaf verið svona en ég hef allavega verið að taka eftir því óvenju mikið síðustu daga og Guatemalabúar eru líka mikið fyrir að benda fólki á það þegar það roðnar sem að fær mig alltaf bara til að roðna meira haha.. óþolandi.

æja, hef ekki meira til þess að deila með ykkur í dag.. Bara 48 dagar þangað til ég yfirgef Guatemala og 53 þangað til að ég lendi á Íslandi.. Er varla að trúa því hvað tíminn líður hratt.


-Tómaturinn


p.s.  bætti nokkrum myndum við í október og nóvember albúmið og er núna á fullu að hlaða inn myndum frá desember og janúar.