Tíminn líður svo hratt, eiginlega bara of hratt.. Finnst ég nýbúin að skrifa færslu en svo er liðin tæpur mánuður síðan.

Elsku frændi minn lést í febrúar og það er búið að vera alveg rosalega erfitt að vera í burtu frá allri fjölskyldunni.  Fyrsta skipti sem að mér hefur liðið illa á meðan að ég er hérna úti..  En ég á frábært fólk að hérna og það hjálpaði mér mikið.

Ég ákvað að fara aftur á ströndina og eyða svolitlum tíma með Marisu og Coco því að það er svo rosalega stutt eftir af dvölinni minni hérna.  Gott að slappa af aftur með þeim í sólinni..  Nýt þess alveg í botn núna því að ég hugsa að það verði eitt af því sem að ég á eftir að sakna mest þegar ég er komin aftur heim í vinnu, skóla og stress.  Ég er samt alls ekki búin að vera eirðarlaus hérna núna.  Búið að vera mikið af gestum og ég búin að hafa nóg fyrir stafni og mætti auðvitað á fótboltaæfingar, var búin að sakna þess rosalega..

Um daginn fórum við Marisa á samkomu þar sem að konur úr þorpinu koma saman til að spjalla og gera eitthvað skemmtilegt saman og fá smá tilbreytingu frá húshaldinu.  Marisa var beðin um að koma og kenna þeim að elda eitthvað gott svo að ég ákvað bara að skella mér með.  Við bjuggum til sælgæti úr appelsínubörk, rosalega gott og áttum notalega stund saman.



Í síðustu viku gerðum við okkur glaðan dag og skelltum okkur til Antigua bara við tvær.  Kíktum þar í búðir og á markaðinn og ég keypti nokkrar gjafir.. Svo komum við okkur vel fyrir á kósý kaffihúsi og spjölluðum og keyrðum svo aftur heim seinni partinn.

Síðustu helgi fór ég svo í ferðalag með fótboltaliðinu mínu.  Vaknaði klukkan hálf 4 á laugardagsmorguninn því að við fórum af stað klukkan hálf 5.  Stefnan var tekin á bæ sem heitir Esquipulas og er í svona 6 klst keyrslu frá Puerto San José.  Við fórum í lítilli rútu og sátum límdar saman alla leiðina því að við vorum fleiri en rútan var ætluð fyrir og vorum með náladofa í öllum líkamanum þegar við loksins komum á áfangastað.  Við fórum svo beint á hótelið sem að þjálfarinn minn hafði pantað fyrir okkur.. Við vorum settar saman fjórar í þriggjamanna herbergi, til þess að það yrði sem ódýrast, þar sem einungis voru þrjú rúm og eitt náttborð og borguðum fyrir það Q30 sem að eru svona 450kr.  Nokkrar sem að höfðu meira á milli handanna splæstu þó í herbergi með fjórum rúmum, loftræstingu og sjónvarpi en ég lét mér nægja að vera með hinum í ódýrara herbergi því að mér fannst annað vera dónalegt.  Þær voru líka rosa glaðar og þökkuðu mér fyrir að vera ekki of góð með mig eins og hinar sem að voru sko ekkert að láta lítið fara fyrir því að þær væru sko með sjónvarp og allt..  Herbergið okkar var frekar óhreint og blettir í lökunum og klósettin og sturturnar ennþá verri og auðvitað tilheyrandi pöddur og kakkalakkar meðfylgjandi en engin af stelpunum kvartaði svo að ég lét ekki í mér heyrast og lét mig hafa það en kom reyndar með hrein lök að heiman.  Fyrri daginn notuðum við bara í það að labba um bæinn, skoða kirkjuna sem að er rosa fræg, kíkja á markaðinn og fórum svo í sund.  Fyrstu máltíðina borðuðum við á veitingarhúsi, sem er samt heimili og þar er seldur heimatilbúinn matur.  Svona veitingastaðir eru mjög algengir í Guatemala.  Þar fengum við dýrindis máltið, kjúkling, salat, hrísgrjón og drykk og borguðum einungis Q18 fyrir, sem gera svona 270kr en það þótti stelpunum of dýrt svo að við borðuðum bara egg og baunir heima hjá vinkonu þjálfarans það sem eftir var af ferðinni.  Ég svaf lítið sem ekkert þessa nóttina vegna mikils hita því að við lágum 4 þétt saman í 3 rúmum, engin loftræsting og herbergið ekki mikið stærra en 4 fermetrar. Ekki bætti úr því að herbergið okkar var alveg við götuna og því mikil læti.  Ég hugsaði með mér að ég gæti nú alveg lifað af eina nótt í þessu ástandi og var bara þakklát fyrir að lifa ekki við svona aðstæður og finnast þessi óhreinindi eðlileg.  Ég vaknaði svo klukkan hálf 6 næsta morgun við rosaleg læti og allir farnir á fætur en þar sem að það er óguðlegur tími fyrir mig breyddi ég bara lakið yfir hausinn og reyndi að halda áfram að sofa en stuttu seinna var ég vakin af vinkonu minni sem fannst alveg fáránlegt að ég væri ennþá sofandi, enda löngu kominn dagur!  Um 9 fórum við svo að gera okkur til og klæða okkur í búningana, en við vorum einmitt að fá nýja búninga frá líkamsræktinni, rosa flotta bleika og svarta og erum við núna komnar með 4.  Þeir gáfu okkur líka polo-boli til þess að nota dagsdaglega, aðra boli til þess að nota á æfingum og vesti.. Allt rosalega bleikt og fínt.  Við vorum svo komnar upp á völl um hálf 10 og byrjuðum strax að hita upp því að leikurinn átti að byrja klukkan 10.  Eftir 2 og hálfs klukkutíma upphitun var liðið ekki ennþá komið og við farnar að huga að heimferð en svo reddaði vinkona þjálfarans öðru liði svo að þetta yrði ekki bara ein stór fýluferð.  Þetta er rosalega Guatemalískt atvik, það veit engin hvað stundvísi er hérna og það fer alveg svakalega í taugarnar á mér stundum.  Við unnum 2-0 og komum heim hæst ánægðar eftir skemmtilega ferð.


Selección feminina del Puerto San José


fína herbergið okkar


klósettin og sturturnar.. borðið þarna til vinstri er móttakan.

Þó svo að ég hafi hitt þessar stelpur nánast á hverju degi í nokkra mánuði fékk ég að kynnast þeim mikið betur í þessari ferð og þá sérstaklega stelpunum sem að ég deildi herbergi með.  Ein þeirra sagði mér frá vinnunni sinni, en hún vinnur við að búa til tortillas hveitikökur.  Hún fer á fætur klukkan 2 um nóttina og vinnur fram að kvöldmat og fyrir þetta fær hún daglega Q30 sem að eru svona 450kr!!  Önnur þeirra, einungis 15 ára, vinnur á veitingarhúsi frá sjö um morguninn og fram að kvöldmat alla daga vikunar og fær Q1000 á mánuði eða 15000kr og stelpunum fannst það öllum algjör kóngalaun.  Annað sem að kom mér virkilega á óvart var þegar þær voru að spurja mig hvernig mér fyndist Guatemala og hvað væri öðruvísi við Ísland þá spurði ein mig hvort að mér fyndist ekki ótrúlega mikið frelsi hérna.. Ég missti algjörlega andlitið því að ég bý algjörlega innikróuð hérna, finnst ég stundum vera að kafna.  Þetta er auðvitað það eina sem að þær hafa kynnst um ævina og munu nokkurn tíman kynnast.  Alltaf verð ég þakklátari og þakklátari fyrir lífið sem að ég á.

Í morgun þegar ég kom úr sturtunni og var að sækja mér föt í fataskápinn minn sá ég, mér til mikillar gleði, að fötin mín voru bókstaflega lifandi.  Það var allt iðandi í maurum sem að voru að borða fötin mín.  Ég hljóp fram til þess að ná í Marisu og þegar ég opnaði ætlaði að opna hurðina á húsinu sem að ég bý í (það eru 3 hús sem að tilheyra húsinu)  var kakkalakki á hurðarhúninum..  Ég seilaðist eftir pöddu eitrinu mínu sem að ég hef alltaf nálægt mér og spreyjaði á hann þangað til að hann datt niður næstum dauður og traðkaði þá á hann.  Síðan kallaði ég í Marisu og hún og Ingrid, þjónustustúlkan, hjálpuðu mér að fjarlægja allt úr skápnum og dusta fötin úti.  Ég tók svo aftur upp spreyið mitt og spreyjaði alla ógeðslegu maurana, sem ekki bara borðuðu fötin mín heldur bitu mig líka, til dauða.  Ingrid þvoði svo hverja einustu flík af mér og skaðinn varð ekki svo mikill, nokkrir bolir eru þó alveg ónýtir en aðrir bara með smá götum.  Ég nota þessi föt sem að ég er með hérna voðalega lítið á Íslandi svo að þetta er engin heimsendir.

Ég var beðin um að skrifa grein um dvöl mína hérna í Guatemala fyrir Húnavökuritið sem kemur út á Blönduósi og nágrenni þess og er búin að vera á fullu að því síðustu daga.  Gaman að lesa yfir gömul blogg þar sem að ég er að furða mig á hlutum sem að í dag eru ósköp eðlilegir fyrir mig.

Í fyrramálið leggjum við af stað í ferðalag.  Stefnan er tekin á Rio Dulce og Living stone á morgun og svo fikrum við okkur upp á við og alla leiðina til Tikal, þar sem að indíána rústirnar eru.  Skelli inn bloggi þegar ég er komin aftur heim og segi frá því öllu..  Er alveg ótrúlega spennt, hef lítið fengið tækifæri til þess að ferðast því að ég má varla hreyfa mig ein hérna.

Ég ætla að fara að sofa núna.
Hasta luego nenes.

kv. Guðrún sem að er alls ekki sama pjattrófan og hún var þegar þið sáuð hana síðast.