Vá, ég hef frá svo miklu að segja núna.. Ætla að reyna að koma því öllu frá mér.

Ferðalagið var í einu orði sagt frábært!  Löggðum af stað klukkan 7 um morguninn miðvikudaginn 4.mars.  Fyrsta stoppið var gert í Zacapa, en sá bær er þekktur fyrir glæpi og fíkniefni..  Þar borðuðum við hádegismat á krúttlegu veitingarhúsi og keyrðum svo að fallegu vatni þar rétt hjá sem minnir helst á bláa lónið, allavega lyktin, og þar er einmitt hægt að baða sig. 


Ég og Marisa við vatnið

Um klukkan 4 vorum við svo komin að Rio Dulce en ákváðum að stoppa ekki þar eins og planið var af því að veðrið var ekkert sérstakt (þá erum við að tala um svona 20 stiga hita og ský á himni) og keyrðum því alla leiðina til Tikal..  Við komum svo þangað um kvöldmatarleytið, dauðþreytt eftir 12 tíma keyrslu (ekki það að ég hafi ekki sofið næstum alla leiðina), fundum okkur hótel inni í garðinum og fórum snemma að sofa.  Við vöknuðum svo hress klukkan 5, hentum okkur í föt og hlupum út í frumskóg í myrkrinu ásamt leiðsögumanni og bandarískum hjónum.  Garðurinn opnar ekki fyrr en klukkan 6 en leiðsögumaðurinn laumaði okkur inn fyrr.  Á leiðinni í gegnum frumskóginn heyrðum við hin ótrúlegustu hljóð þegar dýrin voru að vakna og þar ber hæst að nefna litlu apana sem að hljóma eins og risa ljón!  En svo illa vildi til að Marisa hrasaði um stein og beint fram fyrir sig og meiddi sig í tánni.  Við klifruðum upp á hæstu indíána rústina, 65 metrar ef ég man rétt, og horfðum á sólarupprásina með útsýni yfir allan skóginn..  Þetta var ótrúleg stund og við vorum líka eina fólkið þarna því að garðurinn var ekki ennþá búinn að opna.



Við fórum svo og borðuðum morgunmat eftir smá túr í skóginum en eftir mat og sturtu skelltum við Coco okkur í annan túr með öðrum leiðsögumanni en Marisa chillaði heima á hótelinu því að hún passaði ekki lengur í skóinn sinn útaf því að táin var orðin þreföld og hún gat varla labbað.  Við eyddum svo nokkrum klukkutímum í að spóka okkur um garðinn en það var ekkert eins og um morguninn því að það var mikið af ferðamönnum.  Ég lærði samt alveg helling um Maya-indíánanna og lærði að telja og reikna eins og þeir, sem var mjög fróðlegt.  Ég sá líka helling af krúttlegum dýrum.  Við Coco skelltum okkur svo í Canopy í frumskóginum sem var ekkert smá gaman en þá er maður festur í ólar og ólarnar festar við svona línu og svo rennir maður sér yfir á næsta pall.

Ég og Coco við eina rústina.


Á leiðinni í canopy.


Ég með snillingunum sem að leiddu okkur í gegnum Canopyið.

Eftir Canopyið fórum við svo á annað hótel en á leiðinni stoppuðum við í einhverri búð og þar hitti ég hóp af krúttlegum krökkum sem voru að selja hluti út á götunni og endaði á því að kaupa 8 lyklakippur, því ekki gat ég neitað þessum krúttlegu andlitum og ekki gat ég skilið neinn útundan hehe.  Við fórum svo á hótelið sem var við stöðuvatn rétt hjá Tikal.  Það var ótrúlega fínt hótel og við fengum eðal þjónustu, kom alltaf bíll og keyrði okkur útum allt því að Marisa átti mjög erfitt með það að labba ennþá.  Við eyddum svo kvöldinu í heitapottinum, með pina colada og að njóta yndislega umhverfisins.


Risa sæti á hótelinu.

Daginn eftir vöknuðum við svo snemma, skelltum í okkur morgunmat og löggðum af stað til baka til Rio Dulce.  Þegar við vorum búin að keyra í svona 2 mínútur byrjaði að hellirigna en svo tók á móti okkur sól og hiti í Rio Dulce svo að við hefðum ekki getað verið heppnari með veður.  Við leigðum okkur svo lítin bát og stýristrák og byrjuðum á því að fara með dótið okkar á hótelið sem þurfti að sigla að.


Hótel herbergið okkar.


Ég og Marisa á bátnum



Síðan sigldum við um vatnið og nutum þessarar náttúruperlu.  Eftir svona klukkutíma siglingu komum við svo að bæ sem að heitir Livingston.  Þar búa eiginlega bara svertingjar og er menningin þar svolítið frábrugðin guatemalískri menningu og þau tala annað tungumál, konurnar eitt og karlarnir annað, en þau eru samt það lík að þau skilja alveg hvort annað og auðvitað kunna allir spænsku þar líka.  Spánverjarnir voru að flytja inn þræla frá Afríku en skipið sökk og einhverjir þrælar komust lífs af og settust þarna að.  Það er einungis hægt að komast þangað með skipi.  Á höfninni tóku á móti okkur tvær stelpur sem spurðu mig hvort að ég vildi ekki fléttur og ekki gat ég neitað þeim enda fer engin til Livingston án þess að fá sér fléttur..  Ég var samt hræðileg með þessar fléttur og fengu þær að fjúka strax daginn eftir!  Bærinn var fullur af lífi, tónlist og fólk að dansa á götunum en einnig mikið af túristum.  Kom líka einhver kall til mín og byrjaði að spjalla við mig en svo tók ég eftir því að hann væri ber að neðan svo að ég var ekki lengi að hlaupa í burtu.. Við spókuðum okkur um í smá tíma þarna á aðalgötunni en héldum svo siglingunni áfram og böðuðum okkur svo í vatninu með fiskunum þar sem að það er heitt.


Ég að fá mér ljótar fléttur.


Coco, ég og Marisa að baða okkur í Rio Dulce.

Næsta dag fórum við svo á stað sem er kallaður El paraiso eða Paradísin en þar er foss með heitu vatni inni í frumskóginum. Staðurinn ber svo sannarlega nafn með rentu.  Ég lýsti því yfir að þarna vildi ég búa og Coco og Marisa hlóu eins og þau ættu lífið að leysa því það var einmitt það sama og mamma mín sagði þegar hún kom þangað fyrir 13 árum.  Í ánni var svo fullt af indíánastelpum að þrífa fötin sín.  Við stoppuðum bara stutt og keyrðum svo aftur heim til El puerto með smá höfuðborgar stoppi.


Indíánastelpur að þvo föt í ánni.


El paraiso.

Strax daginn eftir brunuðum við svo til Reu af því að Jose Juan, bróðir minn, veiktist og þurfti að fara í aðgerð.  Komum svo heim aftur daginn eftir þegar hann var kominn heim á spítalanum og farið að líða betur.  Á fimmtudaginn héldu svo þjálfarinn minn og stelpurnar í liðinu kveðjuveislu fyrir mig.  Hittumst klukkan 8 um morguninn og fórum allar saman á stað rétt fyrir utan bæinn þar sem er sundlaug, fótboltavöllur og fleiri vellir til þess að iðka aðrar íþróttir.  Á leiðinni þangað hringdi Marisa í mig og sagði mér að Jose Juan hefði veikst aftur og þau þyrftu að fara til hans.  Þau töluðu svo við eina vinkonu mína úr liðini og spurðu hvort að ég mætti nokkuð gista hjá henni og fara með henni í vinnuna daginn eftir því að Steinunn var að koma með skipinu sem að hún vinnur á og Chata, vinkona mín sem að ég gisti hjá, vinnur einmitt í búð á höfninni.  Hún sagði að það væri ekkert mál og stuttu seinna komu Marisa og Coco með föt og dót fyrir mig.  Við áttum saman æðislegan dag, spiluðum fótbolta, lékum okkur í sundlauginni og borðuðum góðan mat og mango beint af trjánum. 





Um 5 leytið fóru svo allir heim en ég og Chata vorum eftir því að maðurinn hennar var að fara að spila á einhverju móti þarna á vellinum svo að við horfðum á það og keyrðum svo heim á mótorhjólinu hennar.  Ég bjóst við ágætis húsi því að hún og maðurinn hennar eru ágætlega vel stæð miðað við hinar stelpurnar í liðinu mínu, eru með ágætis vinnur og eiga sitthvort mótorhjólið.  Við byrjuðum á því að opna hliðið á húsinu sem að var bara laus bárujárnsplata og þar gengum við inn í garðinn sem að var bara mold og þar voru hin ýmsu dýr á vappi, hænur, hanar, hundur og köttur.  Svo fyrir innan voru páfagaukar og litlir kettlingar.  Í húsinu voru 2 svefnherbergi, lítil stofa og lítið eldhús.  Veggirnir voru ómálaðir, gólfið bara steypa og loftið var bara ein bárujárnsplata löggð ofan á veggina.  Áður voru þau bara með eldhúsið og eitt herbergið þar sem að þau voru 4, hún, maðurinn hennar og 2 yngstu strákarnir hennar, en hún á 2 önnur börn sem að búa hjá mömmu hennar núna, en nýlega bættu þau við öðru herbergi og stofu sem á víst að vera alveg meiriháttar lúxus. Ég kom mér svo fyrir í herbergi strákana hennar og ætlaði svo að skella mér í sturtu en Chata sagði mér að bíða aðeins því að hún þyrfti að fylla á.  Svo leiddi hún mig út í garð og út í eitthvað dimmt skúmaskot þar sem að beið mín bali með minni bala til þess að ausa upp úr þeim stór.  Þetta var sturtan þeirra, þau hafa ekkert rennandi vatn.  Ég baðaði mig þó eftir bestu getu þarna í myrkrinu og þegar ég kom aftur inn var hún að elda.  Við settumst svo til borðs stuttu seinna og í matinn voru egg og baunir sem að er borðað í næstum hvert mál hjá efna minni fjölskyldum.  Ég seilaðist svo eftir hnífapörum en á borðinu voru engin og þegar ég leit í kringum mig voru allir byrjaðir að borða og það með höndunum en á heimilinu voru engin hnífapör enda alveg óþörf þegar maður getur notað guðsgafflana.  Ég lét því vaða og hafði bara gaman af.  Chata borðaði upp úr pottinum því að einungis voru 4 diskar til á heimilinu.  Eftir matinn lék ég svo við strákana hennar sem eru sætasti í heiminum og þeir sýndu mér allt dótið sitt og heimanámið sitt.  Svo sýndu þeir mér líka 4 kettlinga, 12 daga gamla, og við lékum við þá á rúminu sem að ég svaf í.  Svo var kominn háttatími og ég hreiðraði um mig í rúminu en átti erfitt með að sofna útaf miklum látum af götunni, mjálmandi kettlingunum sem að búa undir skápnum í herberginu sem að ég svaf í og svo var mikið af moskítóflugum að bíta mig og suða í eyrun á mér.  Ég hrökk svo upp um miðja nótt þegar ég heyrði í byssum ekki svo langt í burtu.. Það róaði mig svo sannarlega ekki og ég fór að ímynda mér hina ótrúlegustu hluti og var búin að ákveða mér felustað ef að einhver myndi ráðast inn í húsið.. Ég er ennþá með fasta mynd í höfðinu af líki sem að ég sá á götunni um daginn þegar ég og Marisa vorum að keyra til Antigua en sá maður hafði einmitt verið skotinn til bana.


Strákarnir með kisulingana.

Ég vaknaði svo daginn eftir klukkan 5 því að Chata þurfti að fara í vinnuna og ég að fara að hitta Steinunni.  Ég var ekki bara þreytt heldur öll úti í útbrotum og moskítóbitum en lét það ekki á mig fá og við brunuðum út á höfn á mótorhjólinu hennar.  Ég var ekki með símanúmerið hjá Steinunni og síminn minn batteríislaus svo að hún gat ekki hringt í mig og ég mátti ekki fara upp á skipið til hennar nema að hún myndi koma að ná í mig.  Chata þekkti einhvern karl með sambönd svo að hann fór í það að leita uppi Steinunni fyrir mig en stuttu eftir að hann fór í málið þá fann ég hana á markaðnum þarna í höfninni.  Ekkert smá gaman að sjá hana, en ótrúlega skrítið og erfitt að tala íslensku hehe.  Hún ætlaði svo að sýna mér skipið sem að hún vinnur á og heimilið hennar fyrir næstu 9 mánuði en ég hafði gleymt vegabréfinu mínu og ég mátti ekki fara upp í skipið án þess.  Annar vinur Chötu skutlaði mér því heim til að ná í það á meðan Steinunn beið en við lentum í svaka traffík útaf einhverri skrúðgöngu í bænum og vorum rúman klukkutíma á leiðinni.  Gaman líka að segja frá því að þegar við komum inn í bíl tók karlinn fram byssu sem að hann hafi verið að fela undir mottunni og lagði hana við hliðina á mér eins og ekkert væri sjálfsagðara og sagði svo "ég geymi hana alltaf þarna svo að henni verði ekki stolið"..  Ég varð ekkert smá óróleg og fannst brjálað að hugsa útí það að ég sæti í bíl með bláókunnugum manni sem er með byssu innan seilingar og ég með batteríslausan síma.  Ég lifði þessa bílferð þó af og karlinn var hinn fínasti þegar ég kynntist honum aðeins betur.  þegar ég kom svo til baka var Steinunn einmitt farin á fund svo að ég var búin að týna henni aftur.  Eftir svona klukkutíma bið smyglaði karlinn sem að hafði verið að hjálpa mér að leita að Steinunni um morguninn inn á skipið og þá loksins fann ég hana.  Hún sýndi mér svo skipið, sem er ekkert smá flott, borðuðum saman, skoðuðum markaðinn og fórum svo heim til mín í smá stund en við höfðum lítin tíma svo að ég rétt sýndi henni húsið og svo fórum við aftur til baka og kvöddumst.  Marisa og Coco komu svo stuttu seinna, við horfðum á skipið sigla úr höfn og fórum heim.  Ég sýni þeim svo útbrotin sem að ég hafði nælt mér í og þá kom í ljós að þau væru eftir flær sem að höfðu verið í rúminu sem að ég svaf í, mjög líkalega eftir kettlingana.

Í dag svaf ég svo til hálf 10 og var varla talað um annað í dag á heimilinu en fólki hérna finnst það nú bara vera að sofa af sér allan daginn.  Ég er reyndar alveg orðin vön því að vakna um 7-8 þó svo að ég þurfi ekki að mæta í skóla eða vinnu.  Svo seinnipartinn komu Barbara, frænka mín, og krakkarnir hennar í heimsókn og við héldum smá afmælisveislu fyrir Michelle, borðuðum köku sem að ég bakaði í morgun og lékum okkur í sundlauginni.  Þau eru svo krúttleg.

Á morgun er svo annað afmælisteiti fyrir vin Cocos og ætla hann og konan hans að koma í mat.  Öðrum vini þeirra og fjölskyldu var líka boðið en hann vildi ekki láta sjá sig af því að Marisa og Coco komu ekki í afmælið hans útaf því að það var verið að skíra barnabarnið þeirra sama dag.  Þetta er gott dæmi um dramað sem ríkir hérna í Rómönsku Ameríku..  Hljóma eins og 5 ára krakkar.

Jæja, ég ætla að fara að sofa svo að ég sofi ekki annan dag af mér á morgun!
Vona að einhver nenni að lesa þetta allt, hehe. :)