Jæja, ætli þetta sé ekki síðasta bloggið mitt hérna frá Guatemala.. Í fyrramálið fer ég til höfuðborgarinnar og þarf að vera mætt á flugvöllinn klukkan 12 og flugvélin fer svo klukkan 3, milli lendum í San Salvador og lendi svo í New York klukkan hálf 11 um kvöldið og þar verða mamma, María frænka og Margrét Erla að bíða eftir mér!  Svo lendum við snemma 6.apríl í Keflavík..  Ég er rosalega spennt yfir því að vera að koma heim en í leiðinni alveg ótrúlega leið að fara frá öllum hérna og þessu fallega landi.  Of mikið af tilfinningum í mér þessa dagana og ég á oft erfitt með að halda aftur tárunum, sem eru bæði gleði og leiðar tár.

Ég er svo ótrúlega ánægð með að hafa farið út.  Ég er búin að læra svo ótrúlega margt og sjá svo margt sem að ég hélt að ég myndi aldrei gera í lífinu. En vá, ég ætla ekki að kæfa ykkur í einhverri væmni svo að ég ætla að segja ykkur bara smá frá síðustu dögunum mínum hérna.

Allavega, daginn eftir að ég bloggaði síðasta bloggið þurftum við að bruna til Reu því að Jose Juan veiktist aftur og var sendur með þyrlu til Guate og Mendy fór með svo að við fórum og pössuðum strákana.. Þar eyddum við 2 nóttum sem var rosa fínt því að ég nýt þess mjög mikið að vera með þessum yndislegu strákum!  Svo á leiðinni heim tókum við stutt stopp til að ná í eitthvað og við húsið var ósnert mangotré svo að ég tók mig til og hentu nokkrum í poka..  Þegar ég taldi þau svo heim voru þau 105! haha.  Vá hvað ég á eftir að sakna þess að geta bara farið og týnt ávexti af trjánum..  Ég fer líka reglulega upp á þak og teygi mig yfir í garðinn hjá nágrannanum því að hann er með svo góð mangó en er aldrei þar svo að þau fara bara til spillis.

 



Fimmtudaginn 19.mars spilaði ég svo minn síðasta leik með fótboltaliðinu.  Kom lið frá Honduras að spila við okkur og fullt af fólki á vellinum því að það var hátíð í bænum þennan daginn.  Við unnum 4-2 og skoraði ég 2 mörk og kvaddi því með stæl.  Leiknum var lýst og rosa stemmari, reyndar vissi kallinn ekki nöfnin á neinum nema mér.. Svo eftir leikinn hélt hann svaka ræðu um mig og hvað ég væri búin að gera fyrir liðið og allan bæinn og hvað öllum þætti vænt um mig hérna, haha.  Ég veit EKKERT hver þessi kall er.  Svo klöppuðu allir fyrir mér.

Vá, eitt sem að ég mundi allt í einu eftir núna en hef alltaf gleymt að nefna í blogginu mínu.. Það er alltaf verið að kalla á mig á götunum hérna, stundum með nafni þó svo að ég þekki ekki fólkið eða þá einhver fögur orð og ástartjáningar.  En það sem er best við það er að það er ekki bara kallað á mig heldur er oft kallað á Marisu líka og sagt "suegra" sem að þýðir "tengdamamma". Haha, mér finnst það frekar fyndið.  Um daginn var hún líka að skutla mér á æfingu og á leiðinni kölluðu einhverjar stelpur á mig og sögðu mér að ég væri sæt.. Svo þegar Marisa var á leiðinni aftur heim spurðu þær hana hvort að hún ætti syni líka hehe. 

En já, á föstudeginum eftir leikinn fór ég til Guate með Marisu og hún fór með mig á markaðinn í miðbænum, sem er ekkert smá stór og það er hægt að kaupa ALLT þar.  Svo fórum við að gellast, klipptum á okkur hárið og svona og svo kom Xime að sækja mig og ég fór með henni heim en Marisa fór aftur til El Puerto.  Eyddi helginni hjá fjölskyldunni þar, fórum út á lífið á föstudeginum, chilluðum bara heima á laugardeginum og fórum svo í bíó um kvöldið allur vinahópurinn og á sunnudeginum fórum við á munaðarleysingjahæli að leika við krakkana þar.  Vá, þau voru öll svo krúttleg og hengu alveg utan í mér.  Við fórum með þau út í svona almenningsgarð, spiluðum fótbolta og lékum okkur á rólóvellinum..  Alveg æðislegt að umgangast þessa krakka og þau voru svo glöð.  Mig langaði helst til þess að taka nokkur með mér heim.
Ég fór svo í mitt síðasta skipti í háskólann með stelpunum og kvaddi alla þar, fór á tennis æfingu með Xime sem var ótrúlega gaman og ég kom sjálfri mér mjög á óvart.  Svo á þriðjudeginum fórum við vinahópurinn í GoCars sem var ótrúlega gaman, fórum svo heim til eins vinar míns, pöntuðum pítsu og spiluðum Rock Band.  Á miðvikudeginum fór ég svo til baka til el Puerto.




Síðasta föstudag buðum við svo öllum fótboltastelpunum heim.  Þær mættu klukkan 9 um morguninn og við spjölluðum og fórum svo á ströndina að spila fótbolta og synda í sjónum og komum svo aftur heim, lékum okkur í sundlauginni og grilluðum.  Við spjölluðum svo til svona 4 en þá þurftu þær allar að fara.  Þetta var alveg frábær dagur og var ömurlegt að kveðja þær, sérstaklega þar sem að þær eiga ekki tölvur og notast ekki við internet svo að ég veit ekki hvort eða hvenær ég á eftir að heyra frá þeim eða sjá þær aftur..  Elsku þjálfarinn minn punktaði þó niður íslenska númerið mitt og heimilisfang og allt og sagðist ætla að hringja í mig 10.apríl þegar ég væri komin til Íslands til að heyra í mér og athuga hvort að ég hafi ekki komist heil á leiðarenda.  Ég ætla samt að vera á undan honum því að það er rosalega dýrt að hringja og ég veit að hann á voðalega litla peninga.  Mér fannst ekkert smá erfitt að kveðja hann, við erum rosa miklir vinir og mér þykir ótrúlega vænt um þennan mann!



Þarna voru reyndar flestar farnar.

Á laugardeginum komu svo gestir í hádegismat og nokkrir ú fjölskyldunni komu í heimsókn til þess að kveðja mig.  Um kvöldið komu svo vinir mínir úr höfuðborginni og fjölskyldan sem að ég var hjá þar.  Um morguninn var reyndar rosalegt drama í gangi, eins og alltaf hérna í Rómönsku Ameríku.. Planið var að við myndum öll vera í húsi frænku vinar míns en þegar kom að því að kaupa í matinn til að taka með vildi einn vinur minn endilega kaupa kjöt og allan pakkann en við hin vildum bara kaupa brauð og egg og eitthvað ódýrt en ekki vera að blæða í kjöt.  Jose, vinur minn, varð þá eitthvað sár og sagði að fyrst að við vildum ekki kaupa kjöt væri bara betra að við myndum ekkert fara haha..  fáránlegt!  Marisa og Coco vildu alls ekki fá þau öll hingað heim því að dóttir þjónustustúlkunar var með lifrabólgu og hafði ekki komið síðustu daga.. Fólk er svo ótrúlega ósjálfbjarga án þjónustufólks hérna, það er alveg rosalegt.. Við enduðum því á því að skipta okkur upp, Xime og Pao, "systur" mínar, gistu hjá mér en hinir krakkarnir í öðru húsi rétt hjá en Jose, kjötkallinn var bara í fýlu heima hjá sér hehe.  Við borðuðum rosa góðan mat um kvöldið og fórum svo í afmælisveislu til vinkonu eins vinar míns.  Fjölskyldan hennar er víst ein af þeim ríkustu í Guatemala og það fór sér sko ekkert leynt!  Tók á móti okkur þetta RISA hús, sem líktist reyndar höll, og sjúklega stór garður með ÖLLU.. þar var minigolf, fótboltavöllur, körfuboltavöllur og risa sundlaug og það besta var að við sundlaugina var rennibraut og það ekkert lítil sko!  Áttum frábært kvöld þarna öll saman en var mjög rólegt partý og ekki mjög mikið af fólki.  Er ekki frá því að þjónustu fólkið hafi verið fleira!



Á sunnudeginum fórum við svo saman á ströndina, syntum í sjónum og byggðum sandkastala.  Svo komu nokkrir vinir úr háskólanum með brimbretti og við fengum að prófa..  Vá, það var svo gaman!  Ég reyndi reyndar ekki að stenda á brettinu heldur lá bara á mallanum en það var geggjað..  Ætla klárlega að læra einn daginn.  Okkur var svo boðið í hádegismat hjá ríkisbubbunum, borðuðum góðan mat og lékum okkur í rennibrautinni. 





Svo þegar við komum aftur heim fengum við okkur kókoshnetur og spjölluðum saman og svo tók við tilfinningarþrungin kveðjustund. :/  Ég HATA að kveðja, í alvöru.. Það er það versta sem að ég veit.  Og ennþá verra því að ég veit ekkert hvenær ég kem aftur, ég er samt 100% viss um að koma aftur hingað eins fljótt og ég get.


Vinahópurinn


Fjölskyldan sem ég var hjá í höfuðborginni, vantar reyndar eina dótturina.

Í fór ég með Marisu á markaðinn og þar hittum við Claudiu vinkonu mína úr fótboltanum.. Hún var svo rosalega svekkt yfir því að hafa ekki komist í kveðjuveisluna mína á föstudeginum svo að við buðum henni bara með okkur heim og elduðum saman rosa góðan hádegismat og spiluðum og höfðum gaman. :)  Svo seinni partinn komu Jose Juan, Mendy og strákarnir og við fórum niður á strönd og svo í sundlaugina að leika..  Ég þurfti svo að kveðja þau í dag en Esteban sagðist ætla að heimsækja mig á laugardaginn til Íslands og fara svo til baka á mánudeginum hehe.. Hann er svo mikill snúlli. 

Í dag er ég svo búin að vera að rembast við að pakka og það er bara allt að hefjast held ég..  Ég og Marisa erum rosa góðar í þessu saman, vigtuðum meira að segja töskurnar og fylltum þær eins mikið og við gátum.  Ég hugsa að ég þurfi samt að borga slatta í yfirvigt því að ég á ennþá eftir að pakka smá dóti en ætla að reyna mitt besta til að smjaðra mig úr því.. Það tókst allavega á Ítalíu á leiðinni hingað!

En jæja, ég ætla að fara að leggja lokahönd á pökkunina og fara svo að sofa. 
Sé ykkur öll eftir nokkra daga!!