Strax daginn eftir brunuðum við svo til Reu af því að Jose Juan, bróðir minn, veiktist og þurfti að fara í aðgerð.  Komum svo heim aftur daginn eftir þegar hann var kominn heim á spítalanum og farið að líða betur.  Á fimmtudaginn héldu svo þjálfarinn minn og stelpurnar í liðinu kveðjuveislu fyrir mig.  Hittumst klukkan 8 um morguninn og fórum allar saman á stað rétt fyrir utan bæinn þar sem er sundlaug, fótboltavöllur og fleiri vellir til þess að iðka aðrar íþróttir.  Á leiðinni þangað hringdi Marisa í mig og sagði mér að Jose Juan hefði veikst aftur og þau þyrftu að fara til hans.  Þau töluðu svo við eina vinkonu mína úr liðini og spurðu hvort að ég mætti nokkuð gista hjá henni og fara með henni í vinnuna daginn eftir því að Steinunn var að koma með skipinu sem að hún vinnur á og Chata, vinkona mín sem að ég gisti hjá, vinnur einmitt í búð á höfninni.  Hún sagði að það væri ekkert mál og stuttu seinna komu Marisa og Coco með föt og dót fyrir mig.  Við áttum saman æðislegan dag, spiluðum fótbolta, lékum okkur í sundlauginni og borðuðum góðan mat og mango beint af trjánum. 





Um 5 leytið fóru svo allir heim en ég og Chata vorum eftir því að maðurinn hennar var að fara að spila á einhverju móti þarna á vellinum svo að við horfðum á það og keyrðum svo heim á mótorhjólinu hennar.  Ég bjóst við ágætis húsi því að hún og maðurinn hennar eru ágætlega vel stæð miðað við hinar stelpurnar í liðinu mínu, eru með ágætis vinnur og eiga sitthvort mótorhjólið.  Við byrjuðum á því að opna hliðið á húsinu sem að var bara laus bárujárnsplata og þar gengum við inn í garðinn sem að var bara mold og þar voru hin ýmsu dýr á vappi, hænur, hanar, hundur og köttur.  Svo fyrir innan voru páfagaukar og litlir kettlingar.  Í húsinu voru 2 svefnherbergi, lítil stofa og lítið eldhús.  Veggirnir voru ómálaðir, gólfið bara steypa og loftið var bara ein bárujárnsplata löggð ofan á veggina.  Áður voru þau bara með eldhúsið og eitt herbergið þar sem að þau voru 4, hún, maðurinn hennar og 2 yngstu strákarnir hennar, en hún á 2 önnur börn sem að búa hjá mömmu hennar núna, en nýlega bættu þau við öðru herbergi og stofu sem á víst að vera alveg meiriháttar lúxus. Ég kom mér svo fyrir í herbergi strákana hennar og ætlaði svo að skella mér í sturtu en Chata sagði mér að bíða aðeins því að hún þyrfti að fylla á.  Svo leiddi hún mig út í garð og út í eitthvað dimmt skúmaskot þar sem að beið mín bali með minni bala til þess að ausa upp úr þeim stór.  Þetta var sturtan þeirra, þau hafa ekkert rennandi vatn.  Ég baðaði mig þó eftir bestu getu þarna í myrkrinu og þegar ég kom aftur inn var hún að elda.  Við settumst svo til borðs stuttu seinna og í matinn voru egg og baunir sem að er borðað í næstum hvert mál hjá efna minni fjölskyldum.  Ég seilaðist svo eftir hnífapörum en á borðinu voru engin og þegar ég leit í kringum mig voru allir byrjaðir að borða og það með höndunum en á heimilinu voru engin hnífapör enda alveg óþörf þegar maður getur notað guðsgafflana.  Ég lét því vaða og hafði bara gaman af.  Chata borðaði upp úr pottinum því að einungis voru 4 diskar til á heimilinu.  Eftir matinn lék ég svo við strákana hennar sem eru sætasti í heiminum og þeir sýndu mér allt dótið sitt og heimanámið sitt.  Svo sýndu þeir mér líka 4 kettlinga, 12 daga gamla, og við lékum við þá á rúminu sem að ég svaf í.  Svo var kominn háttatími og ég hreiðraði um mig í rúminu en átti erfitt með að sofna útaf miklum látum af götunni, mjálmandi kettlingunum sem að búa undir skápnum í herberginu sem að ég svaf í og svo var mikið af moskítóflugum að bíta mig og suða í eyrun á mér.  Ég hrökk svo upp um miðja nótt þegar ég heyrði í byssum ekki svo langt í burtu.. Það róaði mig svo sannarlega ekki og ég fór að ímynda mér hina ótrúlegustu hluti og var búin að ákveða mér felustað ef að einhver myndi ráðast inn í húsið.. Ég er ennþá með fasta mynd í höfðinu af líki sem að ég sá á götunni um daginn þegar ég og Marisa vorum að keyra til Antigua en sá maður hafði einmitt verið skotinn til bana.


Strákarnir með kisulingana.

Ég vaknaði svo daginn eftir klukkan 5 því að Chata þurfti að fara í vinnuna og ég að fara að hitta Steinunni.  Ég var ekki bara þreytt heldur öll úti í útbrotum og moskítóbitum en lét það ekki á mig fá og við brunuðum út á höfn á mótorhjólinu hennar.  Ég var ekki með símanúmerið hjá Steinunni og síminn minn batteríislaus svo að hún gat ekki hringt í mig og ég mátti ekki fara upp á skipið til hennar nema að hún myndi koma að ná í mig.  Chata þekkti einhvern karl með sambönd svo að hann fór í það að leita uppi Steinunni fyrir mig en stuttu eftir að hann fór í málið þá fann ég hana á markaðnum þarna í höfninni.  Ekkert smá gaman að sjá hana, en ótrúlega skrítið og erfitt að tala íslensku hehe.  Hún ætlaði svo að sýna mér skipið sem að hún vinnur á og heimilið hennar fyrir næstu 9 mánuði en ég hafði gleymt vegabréfinu mínu og ég mátti ekki fara upp í skipið án þess.  Annar vinur Chötu skutlaði mér því heim til að ná í það á meðan Steinunn beið en við lentum í svaka traffík útaf einhverri skrúðgöngu í bænum og vorum rúman klukkutíma á leiðinni.  Gaman líka að segja frá því að þegar við komum inn í bíl tók karlinn fram byssu sem að hann hafi verið að fela undir mottunni og lagði hana við hliðina á mér eins og ekkert væri sjálfsagðara og sagði svo "ég geymi hana alltaf þarna svo að henni verði ekki stolið"..  Ég varð ekkert smá óróleg og fannst brjálað að hugsa útí það að ég sæti í bíl með bláókunnugum manni sem er með byssu innan seilingar og ég með batteríslausan síma.  Ég lifði þessa bílferð þó af og karlinn var hinn fínasti þegar ég kynntist honum aðeins betur.  þegar ég kom svo til baka var Steinunn einmitt farin á fund svo að ég var búin að týna henni aftur.  Eftir svona klukkutíma bið smyglaði karlinn sem að hafði verið að hjálpa mér að leita að Steinunni um morguninn inn á skipið og þá loksins fann ég hana.  Hún sýndi mér svo skipið, sem er ekkert smá flott, borðuðum saman, skoðuðum markaðinn og fórum svo heim til mín í smá stund en við höfðum lítin tíma svo að ég rétt sýndi henni húsið og svo fórum við aftur til baka og kvöddumst.  Marisa og Coco komu svo stuttu seinna, við horfðum á skipið sigla úr höfn og fórum heim.  Ég sýni þeim svo útbrotin sem að ég hafði nælt mér í og þá kom í ljós að þau væru eftir flær sem að höfðu verið í rúminu sem að ég svaf í, mjög líkalega eftir kettlingana.

Í dag svaf ég svo til hálf 10 og var varla talað um annað í dag á heimilinu en fólki hérna finnst það nú bara vera að sofa af sér allan daginn.  Ég er reyndar alveg orðin vön því að vakna um 7-8 þó svo að ég þurfi ekki að mæta í skóla eða vinnu.  Svo seinnipartinn komu Barbara, frænka mín, og krakkarnir hennar í heimsókn og við héldum smá afmælisveislu fyrir Michelle, borðuðum köku sem að ég bakaði í morgun og lékum okkur í sundlauginni.  Þau eru svo krúttleg.

Á morgun er svo annað afmælisteiti fyrir vin Cocos og ætla hann og konan hans að koma í mat.  Öðrum vini þeirra og fjölskyldu var líka boðið en hann vildi ekki láta sjá sig af því að Marisa og Coco komu ekki í afmælið hans útaf því að það var verið að skíra barnabarnið þeirra sama dag.  Þetta er gott dæmi um dramað sem ríkir hérna í Rómönsku Ameríku..  Hljóma eins og 5 ára krakkar.

Jæja, ég ætla að fara að sofa svo að ég sofi ekki annan dag af mér á morgun!
Vona að einhver nenni að lesa þetta allt, hehe. :)

Þessa dagana lifi ég lífinu eins og sannur Kaþólikki, mæti reglulega í messu og bænastundir, fer einu sinni í viku í einhvern kirkjuhóp þar sem að við lesum upp úr biblíunni, horfum á myndbönd og spjöllum um lífið og tilveruna, hlusta á guðslegar reynslusögur á leiðinni í skólann og signa mig áður en lagt er af stað í bíl.  Þetta er allt voða öðruvísi fyrir mig þar sem að við meðlimir Íslensku Þjóðkirkjunnar reynum að forðast það að mæta í messur eins og við mögulega getum, allavega mín kynslóð og Marisa og Coco eru ein af afar fáum hérna trúa ekki svo að ég fékk ekki að kynnast kaþólsku trúnni hjá þeim.

Lífið á heimilinu er annars bara mjög fínt og ég er orðin alveg ótrúlega náin stelpunum, þær eru alveg æðislegar.  Foreldrarnir eru líka alveg ótrúlega fínir og mér líður mjög vel hjá þeim.  Ég hef hins vegar tekið eftir því að stelpurnar rífast mjög mikið við foreldra sína og endar það stundum með gráti og hurðaskellum og oftar en ekki er mér blandað inn í málið og ég beðin um álit á því hver hafi rétt fyrir sér sem að mér finnst rosalega óþæginlegt!  Þau rífast líka yfir alveg ótrúlegustu hlutum, en það er nú bara í takt við allt dramað hérna í latnesku-ameríku. 

Þar síðustu helgi var okkur boðið í hádegismat hjá vinafólki sem á hús við Lago Amatitlan, sem er vatn svona hálftíma frá höfuðborginni.  Áttum æðislegan dag þar, sigldum um vatnið á fína bátnum þeirra, borðuðum Ceviche og grilluðum.  Vatnið er svo mengað að það er alveg grænt en umhverfið þarna er rosalega fallegt.  Tók nokkrar myndir sem ég set inn við tækifæri. :)

 Eins og ég sagði í síðasta bloggi þá er ég stöðugt í því að kyssa fólk (á kinnina) því að það er siðurinn hérna að heilsa þannig.. Ég gerði tilraun til þess að telja kossana sem ég fengi á einum degi en gafst upp þegar ég var komin upp í 47!  Mér finnst þetta samt svo krúttlegur siður..


Eitt sem að mér finnst hins vegar ekki krúttlegt hérna eru þessar helv**** hraðahindranir sem eru ALLS STAÐAR.. án djóks!  Ég ákvað að telja einu sinni hraðahindranirnar sem við þurftum að fara yfir í litla þorpinu mínu þegar við vorum að koma úr höfuðborginni (alltaf að telja hluti haha) og þær voru 24!!  Og mér til mikillar ánægju var verið að bæta við nokkrum síðast þegar ég var heima á ströndinni..  Og það versta er að við ferðumst alltaf um í svona litlum Kawasaki mule um þorpið og þá sit ég aftan á pallinum á trébekk sem Coco smíðaði og þegar við yfirstígum hraðahindranirnar þá skoppa ég upp í loftið og lendi svo svona skemmtilega harkalega á fína trébekknum.




Annars, þá á ég við alvarlegt vandamál að stríða núna..  Ég veit ekki ástæðuna en ég er alltaf að roðna, ekki bara ef ég skammast mín eða eitthvað heldur er ég alltaf að roðna bara af ástæðulausu!  Veit ekki hvort að ég hef alltaf verið svona en ég hef allavega verið að taka eftir því óvenju mikið síðustu daga og Guatemalabúar eru líka mikið fyrir að benda fólki á það þegar það roðnar sem að fær mig alltaf bara til að roðna meira haha.. óþolandi.

æja, hef ekki meira til þess að deila með ykkur í dag.. Bara 48 dagar þangað til ég yfirgef Guatemala og 53 þangað til að ég lendi á Íslandi.. Er varla að trúa því hvað tíminn líður hratt.


-Tómaturinn


p.s.  bætti nokkrum myndum við í október og nóvember albúmið og er núna á fullu að hlaða inn myndum frá desember og janúar.

Annars er ég búin að vera í Guate síðustu tvær vikur að lifa stórborgar lífinu.  Fór í Háskólann með stelpunum.  Hann er allt öðruvísi en við eigum að venjast heima, samt bara eins og menntaskóli eiginlega, krakkar á aldrinum 18-21.  Skólinn er líka sjúkt stór og allur svona opinn og kaldur, alls ekkert kósý.  Stundatöflurnar eru náttúrulega bara eitthvað djók, eru í svona 2-3 tímum á dag, reyndar einn og hálfur klukkutími hver, og aldrei búnar seinna en 12.  Xime er ekki einu sinni í einum tíma á þriðjudögum!  Ég held að ég sé búin að kyssa fleiri þessa 3 daga  sem að ég er búin að fara með þeim í skólann en ég hef gert á ævi minni því að það er siður að heilsa með kossi á kinnina hérna, hvort sem að það sé vinur, kunningi eða vinur vina vina þinna!  Mér finnst það samt krúttlegt og á örugglega eftir að vera erfitt að venja sig af þessu þegar maður kemur heim.  Ég er líka búin að kynnast svo ótrúlega mikið af fólki á þessum 2 vikum sem að ég er búin að vera í Guate og er alltaf að koma mér í vandræðalegar aðstöður því að ég á í stökustu vandræðum með að muna nöfn og hvaðan ég hitti fólkið þó svo að ég kannist oftast nær við andlitin.  Þar sem að nafnið mitt er alltaf til vandræða ákvað ein stelpa að kalla mig bara Gusgus og hefur það alveg festst við mig síðan og er ég bara farin að kynna mig þannig, hehe.

Á sunnudaginn komu svo Marisa og Coco að sækja mig og við fórum til Reu.  Á leiðinni útúr bænum stoppuðum við á kínverskum veitingarstað til að borða hádegismat..  Þegar við voum að bíða eftir matnum og drekka teið okkar heyrði ég allt í einu kallað fyrir aftan mig „GUSGUS!"  og þegar ég leit fyrir aftan mig stóð þarna einn strákur úr skólanum og kom og knúsaði mig eins og við værum bara bestu vinir.  Það kom svo í ljós að hann er sonur eigandans og fengum við rosa góða þjónustu og meira að segja ókeypis eftirrétt!  Svo þegar við vorum á leiðinni út kom hann og þakkaði mér innilega fyrir komuna og spurði hvort að hann myndi ekki sjá mig daginn eftir í skólanum og hvort að við gætum ekki  kíkt á kaffihús eða eitthvað í vikunni.  Ekki er nú mikið af svona frökkum strákum heima á Íslandi!


Þegar við komum svo til Reu fórum við aðeins í Xetulul og horfðum á eina trúðasýningu og fórum svo bara heim til Joses Juans og Mendyar.  Daginn eftir var svo planið að fara til Mexico svo að ég fengi stimpilinn minn til að vera leyfileg í 90 daga í viðbót en ég vaknaði ælandi þennan morgun eftir að hafa sofið lítið sem ekkert um nóttina og leið ömurlega.  Ég hélt svo áfram að æla þangað til að ég var send upp á sjúkrahús og fór þar beint í blóðprufu..  Þegar niðurstöðurnar komu svo misstu allir andlitið því að ég var búin að næla mér í sjúkdóm sem heitir á ensku Typhoid fever og er svona þriðjaheims sjúkdómur einhver sem maður fær af því að borða eitthvað óhreint og er víst banvænn ef maður fær ekki meðhöndlun strax.  Ég var svo einstaklega heppin að vera þarna í Reu því að vinafólk Joses og Mendyar eiga læknastofu og fékk ég topp-meðhöndlun og það meira að segja fría.  Ég fékk lyf og fór svo heim og sofnaði og svo þegar ég vaknaði leið mér nánast eins og ekkert hafði í skorist en allir með rosa áhyggjur og var dekrað við mig það sem eftir var af deginum.  Daginn eftir var ég svo tilbúin til að fara til Mexico svo að við brunuðum klukkan hálf 7 um morguninn, skelltum okkur í nokkrar búðir, fengum okkur að borða, fórum á markaðinn og brunuðum svo aftur heim og alla leiðina til el Puerto.  Það er nú ágætt að vera komin aftur heim í sólina og kyrrðina en ég ætla samt sem áður að fara aftur til Guate að lifa stórborgarlífinu um helgina og vera í óákveðin tíma.  Hef mikið meira fyrir stafni þar heldur en hér.

Ég er núna komin með settan heimkomudag.  Ég mun hitta elsku mömmu mína í New York 1.apríl og komum við svo saman heim 6.apríl!  Núna þegar ég er farin að sjá fram á enda dvalarinnar finnst mér ég hafa of lítin tíma fyrir allt sem að mig langar að gera áður en ég fer heim, samt get ég ekki beðið eftir því að koma heim og knúsa ykkur og kjassa!

Eyda frænka, ef þú lest þetta.. Takk æðislega fyrir sendinguna frá þér og ömmu!  Ekkert smá gaman að fá bækur til að stytta mér stundirnar hérna og ekki verra að hafa íslenskt nammi til að japla á með.  Þið eruð æðislegar!!

KV. Guðrún Semgeturekkihættaðbrosayfirlífinu Ordoñez Contreras

Jólin voru ekki mikið eins og ég á að venjast en engu að síður alveg ótrúlega kósý. 
22. desember hittumst við öll fjölskyldan heima hjá einni frænkunni og borðuðum góðan mat og skiptumst á gjöfum.  Mamma sendi mér möndugjöf svo að við ákváðum að það yrði skemmtilegra að borða möndlugrautin öll stórfjölskyldan heldur en bara við 3 heima og hann sló svona líka í gegn og flestir fengu sér ábót eftir að leiknum lauk, gjöfin sló líka í gegn en það var spilastokkur með íslensku jólasveinunum.. Allir voða öfundsjúkir yfir því að við íslensku nautnaseggirnir höfum 13 jólasveina á meðan þau hafa bara einn.

Á þorláksmessu fórum við svo aftur heim til el Puerto og ég fór með fótboltaliðinu mínu að spila í öðrum bæ rétt hjá.. Það var rosa gaman, fórum í pick up og sátum allar í klessu á pallinum, spiluðum svo 7 manna bolta og eftir leikinn var dansiball.  Þegar ég kom svo heim um kvöldið var verið að undirbúa jólamatinn sem kallast tamales og er svona gummsdeig úr maís með sósu, kjöti, ólívu, möndlum og þurrkuðum plómubita vafið inn í bananablað..  Samt skárra en það hljómar.

Á aðfangadag byrjuðum við svo daginn á því að borða tamales og chilluðum svo bara eins og á hverjum öðrum degi.. Ég og Marisa gerðum reyndar "El nacimiento" sem er jólasiður kaþólikka en þá raða þeir litlum fígúrum upp sem sýna fæðingu jesús.  Okkar fæðing var rosa flott, með foss og öllu.  Set inn myndir bráðum.  Svo talaði ég við elsku mömmu mína, Tóta bróður og Hjört í rúma 2 tíma á Skype sem var ekkert smá notarlegt.  Um kvöldið settumst við svo til borðs ógreidd og óuppáklædd eins og á hverju kvöldi, horfðum svo á sjónvarpið og þegar líða fór á kvöldið sprengdum við smá flugelda og opnuðum svo pakka.  Siðurinn hérna er að gera það klukkan 12 en við vorum orðin svo þreytt svo að við flýttum bara í því..  Takk allir sem sendu mér pakka og kort, er ekkert smá ánægð með þetta allt!  Spiluðum svo víkingaspilið sem mamma gaf Coco þangað til að við gátum ekki meira.

Á jóladag fórum við svo til Guate í afmælisveislu hjá Xime sem varð 20 ára.  Hún á svo tvær systur og foreldrar þeirra buðu mér að vera hjá þeim í nokkra daga til þess að geta umgengist krakka á mínum aldri.  Um kvöldið fórum við svo út á lífið og ég skemmti mér frábærlega með þessum stelpum og vinum þeirra.  Næstu dögum eyddum við svo í það að versla og spóka okkur um borgina, fara í bíó og liggja heima í leti.  Þær eiga líka ótrúlega krúttlega foreldra og þau kalla mig alltaf dóttur sína og sögðu við mig að núna eigi ég 2 heimili hérna í Guatemala.  Húsið sem þau búa í er líka geðveikt og allar eiga þær sitthvort sjúka herbergið með eigin fataherbergi og baðherbergi!!  Ég er núna að lifa æskudraumnum mínum, að eiga systur á svipuðum aldri sem deila fötum og hlutum.  Ég er samt strax búin að komast að því að það er ekki eintómur draumur því að það kallar á rifrildi að deila hlutum.  Mér líður samt alveg ótrúlega vel hjá þessu fólki og svo góð tilbreyting að umgangast folk á mínum aldri og vera hérna í borginni.

30. desember fórum við svo öll til el Puerto og eyddum saman áramótunum þar.  Ströndin var fullt af fólki og partíum, eitthvað annað en ég hef vanist síðustu 5 mánuðina.  Um kvöldið puntuðum við okkur og klæddum okkur í hvít föt og skelltum okkur í "White-party" á ströndinni.. Ekkert smá mikið af fólki og ótrúlega gaman!  Daginn eftir lágum við svo bara í leti á ströndinni og sleiktum sólina svo fór ég um kvöldið í heimsókn til einnar frænku sem var í strandarhúsinu sínu, þar voru þau búin að kveikja eld og við sátum í kringum hann og sungum okkur inn í nýja árið, sprengdum svo flugelda og höfðum gaman.  Ég fór svo heim um hálf eitt og við stelpurnar gerðum okkur til og fórum svo í áramótapartý..  Örugglega bestu áramót sem ég hef átt, þrátt fyrir að vera í burtu frá vinum og vandamönnum!  Komum svo heim klukkan 9 um morguninn og sváfum nýársdaginn næstum því af okkur.

2.janúar fórum við svo öll aftur til Guate og ég, Marisa og Coco fórum í afmæli til "ömmu" minnar og svo í matarboð til eins frænda.. Komum svo ekki heim fyrr en seint og fórum á fætur fyrir 7 og þá tók við örugglega versti dagur lífs míns.. Nei okei, ég er að ýkja en þetta var ótrúlega erfiður dagur.  Við allavega ákváðum að fara að túristast um borgina og skoða fæðingar (fæðingar Jesús, eins og ég talaði um fyrr).  Við fórum niður í miðbæ eldsnemma um morguninn, sem var reyndar gaman því að ég hafði aldrei komið niður í miðbæinn, og þar beið okkar lítill krúttlegur samkynhneigður Karl, örugglega með loðnari bringu en han Hjörtur stjúpi minn sem kíktu svona skemmtilega upp úr ælugulu skyrtunni hans.  Við tróðum okkur svo upp í lítinn gamlan strætu með 50 öðru fólki og lögðum af stað í leiðangur.  Fæðingarnar (vá, þetta hljómar asnalega á íslensku) voru rosa flottar flestar og mér fannst ótrúlega áhugavert að skoða þetta en þar sem að mest megnið af ferðarvinum mínum voru eldriborgarar, þar af einn í hjólastól og fæðingarnar voru í heimahúsum og gátu alltaf bara farið 5-10 inn í einu, gekk þetta óheiftarlega hægt og  skoðuðum við bara 10 á næstum því 9 klukkutímum.  Ég hef aldrei verið þekkt fyrir að vera rosalega þolinmóð manneskja og þar að auki var ég ótrúlega þreytt, með höfuðverk og að fá nýjan jaxl.  Strætóinn sem færði okkur á milli var líka rosa tryllitæki, með hörðum sætum og pissulykt og strax eftir aðra fæðinguna gaf han sig og fór ekki af stað fyrr en að við tókumst öll saman og ýttum honum af stað.  Svo um kvöldið komu Annie og Edgar, hinir gvate-foreldrar mínir, að sækja mig og ég er búin að vera hérna hjá þeim síðan þá, bara slappa af með stelpunum á meðan þær eru ennþá í fríi.  Þær eru líka strax byrjaðar að plana ferð til Íslands og fór gærkvöldið allt í það að skoða myndbönd um Ísland og kanna flugferðir!

Núna í janúar er svo kominn tími til þess að ég fari aftur úr landinu til þess að fá stimpil í vegabréfið mitt og er stefnan tekin á Mexico aftur.  Svo í febrúar ætlum við að reyna að ferðast, sjá Tikal sem er staður með rústum eftir Maya-indíánanna og fleiri fallega staði hérna í Guatemala. :)

Annars þá styttist óðum í endalok ævintýrisins hérna í Mið-Ameríku..  Stefni á að koma heim í mars-apríl, ætla að fljúga til New York og hitta mömmu þar og komum svo saman heim á klakan eftir nokkra daga þar.  Það verður svo gott að koma heim og knúsa ykkur öll!

Fullt af nýjum myndum sem ég á eftir að setja inn og ég ætla að vinna í því næstu daga.

 ADIOS.

Daginn eftir átti ég svo æðislegan dag!  Jose Juan, bróðir minn, bauð mér og öllu fótboltaliðinu í garðinn sem hann stjórnar, sem var einmitt um daginn að vinna "besti skemmtigarður í heimi".  Við vöknuðum allar klukkan 5 og fórum saman í svona rútu, sem Guatemalabúar kalla "chicken-bus".  Aldrei hef ég kynnst eins morgunhressu fólki, dönsuðum og sungum alla leiðina..  Svo þegar við komum byrjuðum við á því að fara í vatnsrennibrautagarðinn og skemmtum okkur allar svo vel þarna.  Þær voru samt flestar eitthvað feimnar við að vera svona fáklæddar á almenningsstað en það mátti ekki vera í stuttbuxum eða bol yfir.. Líka nokkrar sem að ákváðu bara að horfa á þar sem að trúin sem þær iðka leyfir þeim ekki að vera svona fáklæddar. Við áttum samt frábæra stund þarna saman og öll feimnin hvarf um leið og við byrjuðum að hlaupa um garðinn. :)  Síðan forum við og borðuðum hádegismat í tívolí-garðinum og hlupum svo beint af stað til þess að ná að fara í sem flest tæki.  Horfðum svo á töfra-sýninguna, sem er ótrúlega flott þarna, og stelpurnar misstu alveg andlitið.. Höfðu aldrei séð neitt svona áður.  Þær voru allar svo ótrúlega glaðar og mér leið svo vel þarna með þeim.  Þjálfarinn minn sagði líka í rútunni á leiðinni þangað að þessi ferð hefði aldrei orðið ef að ég hefði ekki byrjað að æfa með þeim og þetta lið ekki heldur og þær klöppuðu allar fyrir mér og knúsuðu mig.  Það var svo góð tilfinning, mér leið virkilega eins og ég hafi gert eitthvað gott.. Þessar stelpur gera ekkert nema að vinna og sjá um heimilið og börnin og þær voru svo glaðar að komast í burtu og gera eitthvað skemmtilegt í góðra vinahópi.. Ég er fjölskyldunni minni hérna svo þakklát, þau eru öll svo yndisleg!!  Svo svona til að toppa daginn þá gisti ég hjá Jose Juan og Mendy og knúsaði strákana mina og litla Martin svo hafði fæðst nóttina áður. :)  Ég gat ekki hætt að brosa eftir þennan dag, erfitt að lýsa þessum tilfinningum..  Núna líður mér líka eins og hluti af hópnum en ekki bara hvíta, ljóshærða fríkinu.

Esteban og Joaquin komu svo með okkur heim til El Puerto daginn eftir og við stússuðumst aðeins fyrir jólin, skreyttum jólatréið og bökuðum piparkökur.  Ég er samt ekki í neinu jólaskapi og held að það komi ekkert þetta árið.  Ég kenni sólinni alfarið um það.. Og já, líka því að jólatréið er skreytt með skeljum!  Marisa er samt svo ótrúlega krúttleg, gefur mér í skóinn á hverjum degi..  Í dag fékk ég ótrúlega krúttlega styttu, í gær hring og í fyrradag armband. :)

Á sunnudaginn fórum við til Palin, sem er lítill bær, til að keppa.  Gerðum 1-1 jafntefli, sem var samt reyndar pínu ósanngjarnt þar sem að tíminn var löngu búinn þegar þær skoruðu.. Rúmar tíu mínútur.  Ef ég skildi rétt þá erum við samt komnar í úrslit og verður úrslitaleikurinn á sunnudaginn.  Við gerðum okkur svo glaðan, fórum á veitingastað og fengum okkur pizzu og löbbuðum svo um markaðinn þarna sem var á torgi með ótrúlega stóru og fallegu tréi í miðjunni sem gnæfni yfir allt.

Í gær fór ég svo aftur í ræktina góðu með steratröllunum og heimatilbúnu tækjunum en eyddi svo eftirmiðdeginu í að baka með Marisu.. Það er miklu skemmtilegra að baka þegar það er kona í vinnu við það að þrífa eftir mann.  Ég er orðin alltof góðu vön hérna!

Ég tók þá ákvörðun að gefa engar jólagjafir í ár..  Þið eruð heppin ef þið fáið jólakort frá mér, sem verður þá örugglega ekki komið fyrr en í janúar.  Annars þá sendi ég öllum hlý hugskeyti tímalega á aðfangadag! :)

Ást til ykkar

Gúdrún Hatla.

Núna er sumarið að ganga í garð hérna í Gvate, sem þýðir engin meiri rigning eða þrumur, pínu minni hiti, kannski svona um 30 gráður og fallegt sólsetur því að sólin sest við sjóinn.  Reyndar þá elska ég rigninguna hérna, það rignir svona ekta og mikið og maður verður svo blautur en samt ekkert kalt því að það er alveg logn og hiti og maður er fljótur að þorna.  En ég hreinlega verð að taka myndir fyrir ykkur af sólsetrinu á ströndinni, það er geggjað!  Og svo gaman að spila fótbolta á ströndinni á þeim tíma, allir heimsins litir á himninum.  Og talandi um fótboltaæfingar, Marisa bíður alltaf eftir mér á meðan ég er á æfingu og hún er farina ð vera með þegar við erum að hlaupa og gera svona æfingar.. Ekkert smá dugleg!  Og í dag sagði hún mér að hún ætlaði að kaupa sér sinn eigin bolta og að við ætluðum að æfa okkur saman á ströndinni hérna við húsið okkar (hún er sko svona 56 ára) :).

Alltaf er ég að fá ný og ný viðurnefni hérna.  Fjölskyldunni tekst þó ágætlega að bera fram nafnið mitt enda búin að eyða mörgum stundum í að æfa sig, hljómar samt soldið svona "Gúðrún". Hins vegar eru ekki allir svo þolinmóðir og finnst því upplagt að búa bara til nýtt nafn eins og til dæmis; Gú, Tjeila, G (á ensku), Dundun, Trúntrún og Gúðra.. Svo er náttúrulega sígilt að kalla mig canche, sem þýðir á góðri íslensku ljóska, og ennþá sígildara að kalla mig canchita, sem þýðir litla ljóska.  Ekki það að nokkur hérna hafi efni á að kalla mig litla, ég er bara helvíti hávaxin hérna miðað við alla.

Þó svo að Guatemala sé ótrúlega fallegt land eru hættur á öllum hornum og að meðal tali eru 15 manns beitt ofbeldi á einhvern hátt á dag.  Kona sem á hús hérna í nágrenninu, áttræð bótoxpía, kom í heimsókn í fyrradag og var að segja okkur frá því að dóttur hennar hafi verið rænt af einhverju gengi sem innihélt meðal annars garðyrkjumann sem hafði unnið hjá þeim í mörg, mörg ár.  Dóttirin er núna nýkomin til skila en það kostaði fjölskylduna mikla peninga að fá hana aftur.  Svo sagði hún okkur frá því að frændi hennar hafi verið myrtur af einu svona gengi og að sonur hennar hafi verið barinn í klessu af öðru!

Á morgun förum við svo í enn eina höfuðborgar ferðina..  Okkur var boðið í einhverja veislu en Marisa og Coco sögðu að það yrði ekkert gaman fyrir mig því að þar yrðu bara eldriborgarar svo að ég, Pedro og Patty (gvatebróðir minn og gvatemágkona mín) ætlum bara að skella okkur út að borða og í bíó eða eitthvað skemmtilegt. :)  Ekki það að ég myndi ekki falla inn í eldriborgarahópinn!


Jæja, ætli þetta sé ekki orðið gott í bili.

Sjáumst von bráðar.

Kv. Gúðra anti-gikkur.